นรองหัวหน้าจำฉันได้ ช่างเป็นเกียรติอย่างถึงที่สุด”“ไม่ถึงขนาดนั้น ไม่ถึงขนาดนั้น…..”เหวยเสี่ยวหลงกล่าวอึกอัก “จะว่าไปรถคันก่อนหน้านั้นเป็นของใครเหรอ…..”“เฮ้ มีใครบ้างที่ไม่มีเพื่อนรวย ๆ สักคนสองคนน่ะ”ฉินเฉาโบกมือ “รองหัวหน้าเหวยไม่ต้องกลัวหรอก”กลัวเหรอ กลัวน้องสาวของนายน่ะสิเมื่อได้ยินว่าไม่ใช่รถของฉินเฉา เหวยเสี่ยวหลงจึงรู้สึกมั่นใจในตัวเองขึ้นมา“พี่ชายคนนี้… ชื่อ ชื่อว่าอะไรนะ…..”“นี่คือพี่ฉินเฉาของฉัน”หลี่นากอดแขนของฉินเฉาเอาไว้แน่น“อ่อ ใช่แล้ว พี่ชายฉิน”เหวยเสี่ยวหลงกระแอมไอออกมา “ถึงแม้ว่านายกับหลี่นาจะรู้จักกันมาก่อน แต่ฉันก็เชื่อว่าความรักคือการต่อสู้ พวกเราทุกคนที่อยู่ที่นี่มีโอกาสที่จะได้อยู่กับหลี่นาด้วยกันทั้งนั้น”“เรื่องนั้นฉันยอมรับ ถึงความเป็นไปได้มันแทบจะเป็นศูนย์เลยก็เถอะ”ฉินเฉายิ้มออกมาความคิดของหลี่นาที่มีต่อเขา ฉินเฉาย่อมเข้าใจมันมากที่สุดดูเหมือนว่าจะยังไม่มีผู้ชายคนไหนที่จะสามารถเข้ามาอยู่แทนที่ของเขาในใจของเธอได้“เรื่องนี้มันก็ยากที่จะพูดออกมา”เหวยเสี่ยวหลงมักจะมั่นใจในตัวเองอยู่เสมอ“ใช่ ทุกอย่างมันมีโอกาสเป็นไปได้ทั้งนั้น”ต่งหลินหยู่ตบหน้าอกของตัวเอง แล้วกล่าวออกมาเสียงดัง “เพื่อความรัก ฉันกับนายจะต้องมาดวลกัน”“หา”ฉินเฉาเหลือบมองสหายคนนี้ “ดวลกันเนี่ยนะ นาย….ป่วยหรือเปล่า”“นายนั่นแหละที่ป่วย”ต่งหลินหยู่ตะโกนลั่น “พวกเรามาแข่งกันอย่างลูกผู้ชายกันเลย ฉันอยากจะท
