ฉินเฉาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะตามชางลั่วไปก่อเรื่องแบบนี้บางทีเขาอาจจะอยากย้อนเวลากลับไปสู่ชีวิตในมหาวิทยาลัยอีกครั้งก็ได้ทุกคนล้วนมีความฝันว่าอยากจะกลับไปอยู่ในวัยเรียนอีกครั้งโดยเฉพาะคนในวัยทำงาน พวกเขาปรารถนาถึงสิ่งนี้มากที่สุดทั้งความรู้สึกและสภาพแวดล้อมของการเรียนและการทำงานนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงมีคนเคยกล่าวเอาไว้ว่ามหาวิทยาลัยเป็นสังคมขนาดเล็กที่นี่มีทรายนุ่ม ๆ เอาไว้รองรับ ถ้าหากคุณล้มลงไป คุณจะไม่รู้สึกเจ็บและลุกขึ้นมายืนใหม่ได้อีกครั้งแต่ถ้าหากคุณล้มลงไปในสังคมที่แท้จริง คุณอาจจะเลือดตกยางออกเลยก็ได้และมันมีความเป็นไปได้สูงมาก ว่าคุณจะไม่มีวันลุกขึ้นมายืนได้อีกแล้วนี่ก็คือสังคม และเป็นสังคมอันโหดร้าย“ถ้าหากฉันลงสมัครแล้วฉันจะได้อะไร”ฉินเฉาไม่เคยต้องต่อสู้โดยที่ไม่มีข้อได้เปรียบเขามองชางลั่ว พลางยิ้มออกมา“โอ้ พี่เป็นถึงเจ้านายใหญ่ ฉันจะไปให้อะไรพี่ได้ล่ะ…..”ชางลั่วเอ่ยอย่างแง่งอน “นอกจากตัวฉัน ฉันก็ไม่มีอะไรที่จะให้พี่มองแล้ว โอ้ ถึงจะให้ตัวฉันจริง ๆ แต่มีหลี่นาอยู่ด้วยแบบนี้ พี่ก็คงจะไม่ชอบอยู่ดี”เขารู้ว่าชางลั่วกำลังล้อเล่นอยู่แต่สาวน้อยคนนี้เป็นคนที่สวยมาก เขาไม่สามารถพูดออกไปได้เลยว่ามันเป็นไปไม่ได้ทางด้านหลี่นากำลังหัวเราะคิกคัก ในขณะที่มองทั้งสองคนโวยวายกันอยู่ที่นี่เธอรู้นิสัยของชางลั่วดีว่าอีกฝ่ายชอบใช้เล่ห์เหลี่ยมในการก่อเรื่องเธอจึงไม่ได้เข้าไปห้าม“ฉันไม่ทำอะไรฟร
