ป็นพิเศษแต่ถึงยังไงมันก็ไม่เหมือนกับตอนที่พี่ฉินเฉาอยู่ข้างบ้านเธอพอเธอคิดถึงเขา เธอก็จะเอาเรื่องข้าวเย็นมาเป็นข้ออ้างในการวิ่งไปหา“พี่สาวซูบอกให้ฉันเอาเสื้อผ้าพวกนี้มาให้เธอ”ฉินเฉากล่าวออกมา ก่อนที่จะผายมือไปด้วยหลัง ซึ่งมีกระเป๋าเดินทางสีดำใบเล็ก ๆ วางอยู่ “มันอยู่ในนี้หมดแล้ว”“แม่ของฉันนี่จริง ๆ เลย ส่งเสื้อผ้าพวกนี้มาทางไปรษณีย์ก็ได้ทำไมถึงต้องโยนให้พี่ฉินเฉามาด้วย…..”“ไม่เป็นไรหรอก ยังไงช่วงนี้ฉันก็ว่างอยู่พอดี อีกอย่างฉันก็คิดถึงเธอด้วย ถึงได้มาหาหลี่นาน้อยของฉัน”ฉินเฉากล่าวพร้อมรอยยิ้มคำพูดที่เขาบอกว่า ฉันคิดถึงเธอ ทำให้หลี่นารู้สึกเขินมากเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น พวกเธอไม่เคยพูดจาที่แสดงความสนิทสนมต่อกันเลยสักครั้ง“พะ พวกเธอคุยกันไปเถอะ ฉันขอตัวก่อน”หวังยวนที่รู้สึกว่าตัวเองเหมือนหลอดไฟเกิดละอายใจที่จะรบกวนพวกเขา เธอรีบเดินออกไปด้วยท่าทีขัดเขินทันที“รุ่นพี่ของเธอเป็นคนที่น่าสนใจจริง ๆ”ฉินเฉามาถึงที่นี่ตั้งนานแล้ว แต่เขาหลบไปอยู่ไกล ๆ เพื่อฟังพวกเธอทั้งคู่พูดคุยกันที่แท้เขาก็ถูกสงสัยว่าเป็นหนุ่มหน้าขาว ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมก่อนหน้านี้อีกฝ่ายถึงได้มองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ“ฮิ ๆ เธอหวังดีกับฉัน ก็เลยเข้าใจพี่ฉินเฉาผิดน่ะค่ะ”หลี่นาหัวเราะออกมาฉินเฉายื่นมือไปจับมือเล็ก ๆ ของหลี่นาเอาไว้ทันใดนั้นหลี่นาพลันตื่นตระหนก และหันหน้าไปมองซ้ายมองขวาอย่างไม่รู้ตัวนักศึกษาที่กำลังเดินผ่านไปผ่านมารอ
