ดว่าแม่คงจะคิดถึงเธออีกแล้วถึงยังไงพวกเธอสองคนแม่ลูกก็พึ่งพาอาศัยกันและกันมาเสมอ“ไม่เป็นไร ฉันรอเธอก่อนก็ได้”ตอนนี้หวังยวนไม่มีธุระอะไร และเธอเองก็ชอบที่จะพูดคุยกับหลี่นา เพราะมันทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้กลับไปเป็นนักศึกษาปีหนึ่ง ซึ่งยังไม่มีเรื่องเองซวยเข้ามามากนักหลี่นารับโทรศัพท์ จากนั้นพวกเธอแม่ลูกก็พูดคุยกัน“เอ๋? หนูมีเสื้อผ้ามากพออยู่แล้วค่ะ แม่…ไม่ต้องซื้อให้หนูหรอก…..”“ไม่เป็นไรหรอกน่า แม่เลือกเสื้อผ้าสวย ๆ เอาไว้ให้ลูกแล้ว ลูกไปเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยจิงโตวก็ควรที่จะต้องใส่เสื้อผ้าสวย ๆ สิ! เสื้อผ้าพวกนี้คุณภาพดีทั้งนั้น แม่ไปเจอมันวางขายอยู่ในเคาน์เตอร์ข้างนอก!”ซูเหม่ยกล่าวออกมา“ถ้าอย่างนั้นแม่ก็ส่งมันมาทางไปรษณีย์ก็แล้วกันค่ะ”หลี่นากล่าว“ไปรษณีย์? จะส่งให้เปลืองเงินทำไมล่ะ แม่ฝากให้พี่ฉินเฉาของลูกแล้ว เขาบอกว่าจะไปเมืองจิงโตวสักสองสามวัน แม่ก็เลยฝากเขาไปด้วย”“หา?”หลี่นาอยากจะร้องไห้ออกมาเธอเดาได้เลยว่าแม่ของเธอจะต้องเป็นคนบอกให้พี่ฉินเฉาเอาเสื้อผ้ามาให้เธอแน่พี่ฉินเฉาก็งานยุ่งมากพออยู่แล้ว เขาจะมีเวลาเดินทางมาที่นี่ทุกวันได้ยังไงแม่ของเธอไม่น่าเชื่อถือเอาซะเลย!
