่างเสียเปล่า และกฎของสุสานเทพปีศาจก็ไม่อาจที่จะถูกทำลายอันฉีหยางถอนหายใจออกมา และเตรียมจะออกไปจากที่นี่กับพวกพ้องของเขา“ตรวจสอบให้ดีล่ะ อย่าวิ่งออกมาฆ่าคนอื่นโดยที่ไม่รู้อะไรอีก”ฉินเฉาเอ่ยเตือน“……”อันฉีหยางไม่ตอบอะไรออกมา ท้ายที่สุดแล้วการถูกคนอื่นหลอกใช้มันก็ไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีเมื่อจัดการเรื่องสุสานซานไห่ได้แล้ว ภาระในใจของฉินเฉาก็หายไปเรื่องหนึ่งแต่กลับมีภาระอีกอย่างหนึ่งมาแทนที่นั่นก็คือเฮยฉีหลิน“พวกนายจะมารวมตัวกันอยู่ที่นี่อีกทำไม?”เมื่อฉินเฉาเห็นว่าผู้ฝึกตนเหล่านี้ยังไม่ออกไปจากที่นี่ เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา “จะเข้าแถวรอให้ฉันแบ่งผลไม้ให้เหรอ?”หลังจากที่ฉินเฉากล่าวเช่นนี้ ผู้ฝึกตนก็เริ่มแยกย้ายกันออกไปด้วยความตื่นตระหนก“พี่ใหญ่ฉิน พวกเราไปก่อนนะคะ…..”หยวนเมิ่งมากล่าวลาฉินเฉา จากนั้นจึงตามอาจารย์และศิษย์พี่ของเธอออกไปอย่างไม่เต็มใจทางด้านเฉินชิงจากเขาซูซานได้สบตากับฉินเฉาอย่างมีความนัยก่อนที่เธอจะเดินจากไปด้วยระดับของเขาสูงขึ้นอีกแล้วและเธอทำได้แค่เงยหน้ามองเท่านั้นเมื่อผู้หญิงที่เข้มแข็งอย่างเธอเดินทางมาถึงจุดนี้ เธอทั้งรู้สึกภูมิใจและกดดันไปด้วย“ฉินเฉา… เจ้าจะต้องปีนขึ้นไปให้สูงขนาดไหนถึงจะพอเสียที…..”“นายท่านฉิน พวกเราก็ควรจะกลับไปเหมือนกันค่ะ”เสี่ยวไป๋เดินเข้ามากล่าวกับเขา“เฮยฉีหลินเป็นศัตรูที่แข็งแกร่งมาก นิกายหลัวซาของพวกเราควรจะต้องเตรียมการรับมือเอาไ
