้วยความรังเกียจทุกคนรู้ว่าเรื่องทั้งหมดเป็นฝีมือของฉินเฉาแต่ไม่ว่ายังไง วันนี้เทียนตานสื่อก็ดูน่าเกลียดจริง ๆเขาเป็นถึงเจ้าสำนัก และหลังจากที่วิชาสลายไป เขาก็คงจะไม่ทำแบบนี้อีกซีเหมินอวี่ฉีมองเจ้าสำนักที่ทำท่าทางน่ารังเกียจ ก่อนที่จะส่ายหน้า“ไร้สาระ ช่างไร้สาระจริง ๆ!”ผู้อาวุโสมู่หรานแห่งศาลาต้นไม้ใหญ่ก้าวออกมาด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยวเขาเหวี่ยงเมล็ดพืชให้ตกลงไปในดินเมล็ดพืชนั้นหยั่งรากลึกลงไป ก่อนที่จะเติบโตเป็นพืชขนาดยักษ์อย่างรวดเร็วและแตกกิ่งแตกใบออกมาห่อหุ้มร่างของเทียนตานสื่อจากนั้นมันก็กลับกลายเป็นเมล็ดพืชดังเดิม แล้วจึงลอยเข้าไปอยู่ในมือของมู่หราน“จะให้เกียรติของคุนหลุนเสื่อมเสียเพราะเจ้าไม่ได้อย่างเด็ดขาด”มู่หรานบีบเมล็ดพืชในมือด้วยสีหน้าที่ยังคงโกรธเกรี้ยว แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความยินดีเท่านี้เทียนตานสื่อก็ตายแล้วและตำแหน่งเจ้าสำนักก็จะกลายเป็นของใครไม่ได้ นอกจากคนของศาลาต้นไม้ใหญ่เมื่อเรื่องทุกอย่างจบสิ้น ฉินเฉาก็หันหลังกลับไปเขาถอดหยกที่คอออก และใส่มันลงบนคอของซวนหยวนอิงจี๋“เธอสวมหยกภูตยมราชอันนี้เอาไว้เถอะ”เขากล่าวออกมา “เธอคือราชินีของสุสานซานไห่ ต่อจากนี้ไปนอกจากฉันแล้ว จะไม่มีใครมาแตะต้องเธอได้อีก”“อิงเทียน…..”ซวนหยวนอิงจี๋กะพริบตาจ้องมองเขา“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ใช่อิงเทียน ฉันชื่อฉินเฉา! เธอช่วยจำหน่อยได้มั้ยว่าฉันชื่อฉินเฉา!”ฉินเฉาอารมณ์เสียมาก เขาอารมณ์เสีย และอารมณ์
