หลัวเต๋อกล่าวออกมา จากนั้นก็กระแทกฝ่ามือข้างซ้ายที่ขาวนวลราวกับหยกใส่จอมมารอู๋จี๋อย่างฉับพลันแต่จอมมารอู๋จี๋ไม่คิดที่จะยอมแพ้ เขารวบรวมมารพิฆาตจากทั่วทั้งร่างกายให้มารวมกันบนฝ่ามือและโจมตีใส่หลัวเต๋ออย่างรุนแรงตูม! คลื่นกระแทกขนาดมหึมาราวกับระเบิดปรมาณูพุ่งออกมาจากฝ่ามือของทั้งคู่ คลื่นนั้นกวาดพื้นดินให้ราบเป็นหน้ากลอง ก่อนที่คลื่นแผ่นดินจะยกขึ้นและม้วนตัว“พี่ใหญ่ฉิน ได้โปรดอย่าสู้กับเขาที่นี่เลยค่ะ!”หยวนเมิ่งรีบเอ่ยเตือน“ที่นี่ยังมีเด็กนักเรียนอยู่นะคะ!”หลัวเต๋อไม่สนใจ และคิดที่จะลงมือต่อในสายตาของหัวหน้าปีศาจชรา ชีวิตของเด็กนักเรียนเหล่านี้ไม่มีค่าพอให้กล่าวถึงแต่จิตสำนึกของฉินเฉากำลังเกลี้ยกล่อมบอกให้หลัวเต๋อออกห่างจากที่นี่“หลัวเต๋อ ออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะ!”“ข้าต้องสนใจชีวิตของมนุษย์กลุ่มนี้ด้วยงั้นเหรอ?”“ถึงนายจะไม่สนใจ แต่ฉันสน”ฉินเฉากล่าวว่า “ชีวิตของคนเรามีได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น และเราก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปตัดสินชีวิตของคนอื่น เว้นแต่พวกเขาจะทำบาปที่ร้ายแรงที่สุด”“วุ่นวายจริง ๆ”“เร็ว ๆ เข้า ไม่อย่างนั้นฉันจะกลับเข้าไปในร่างแล้วนะ!”คำขู่ของฉินเฉาทำให้หลัวเต๋อกังวลขึ้นมาเขาต้องการที่จะออกมาจัดการกับจอมมารอู๋จี๋หน้าไม่อายผู้นี้ ถ้าหากโอกาสนั้นหลุดลอยไป เขาจะต้องอารมณ์เสียอย่างแน่นอน“ก็ได้ ๆ ข้าให้สัญญากับเจ้าก็ได้”หลัวเต๋อกล่าว และยื่นมือออกไปคว้าคอเสื้อของจอมมารอู๋จี๋จากนั้นเข
