ลับนรกไปแต่โดยดีซะ!”จอมมารอู๋จี๋ตะโกนออกมา และรวบรวมมารพิฆาตบนฝ่ามือจอมมารอู๋จี๋ผู้นี้ไม่ได้ฝึกฝนศาสตราวุธวิเศษใด ๆ แต่มารพิฆาตก็นับได้ว่าเป็นอาวุธของเขามารพิฆาตก่อตัวขึ้นเป็นกระบี่คมกริบเล่มหนึ่ง ซึ่งมีใบมีดสีดำและยาวถึงสองเมตร มันหันปลายกระบี่ชี้ไปยังหลัวเต๋อที่ลอยอยู่บนอากาศ“นั่นเจ้าไม่ใช่หรือไง?”หลัวเต๋อเยาะเย้ย “อย่างน้อยข้าก็ยังมีวิญญาณ แต่เจ้าเป็นเพียงผีดิบที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาเท่านั้น”“บัดซบ ข้าไม่ใช้ผีดิบ ข้าคือเทพปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่มีใครเทียบเทียมได้ต่างหาก!”จอมมารอู๋จี๋กล่าวด้วยความเดือดดาล พร้อมกับขว้างกระบี่มารพิฆาตที่อยู่ในมือออกไปกระบี่เล่มดำพลันแยกท้องฟ้าออกจากกัน และพุ่งเข้ามาอยู่ตรงหน้าหลัวเต๋อแต่ในเวลานี้หลัวเต๋อยังคงใช้พลังของแมงมุมพิษเก้าเร้นลับ ร่างของเขาหายไปจากกระบี่เล่มดำทันที ก่อนที่จะตกลงมาอยู่บนยอดภูเขาน˺าแข็งที่อยู่ไกล ๆ“เจ้าหนีไปไหนไม่พ้นหรอก”จอมมารอู๋จี๋มองหลัวเต๋อด้วยนัยน์ตาสีแดงก˹า “กระบี่มารพิฆาตจะตามล่าเจ้า จนกว่าจะได้ฉีกกราชากวิญญาณของเจ้าออกจากกัน!”ขณะที่พูดอยู่นี้ กระบี่ก็พลันลอยไปอยู่ตรงหน้าหลัวเต๋ออีกครั้งแต่หลัวเต๋อได้รวมร่างเข้ากับราชันย์ภูตเก้าเร้นลับและในมือของเขามีกระบี่สีดำเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นมาเมื่อเขากวัดแกว่งกระบี่ บุปผากระบี่สีดำก็พลันเบ่งบานเคร้ง!กระบี่มารพิฆาตที่กำลังลอยอยู่นั้น ถูกโจมตีจนกระเด็นออกไปกลางอากาศแต่แล้วกระบี่เล่มนี้ก็
