างต่อเนื่อง“หลัวเต๋อ เจ้าโง่หรือไง ถึงได้กล้าดูดกลืนมารพิฆาตของข้าเข้าไปแบบนี้! รอแค่ให้เจ้าถูกจิตมารเข้าครอบงำ เจ้าก็จะกลายเป็นอสูรไปอย่างสมบูรณ์!”ถึงแม้ว่าจะรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อยที่มารพิฆาตถูกกลืนกินเข้าไป แต่จอมมารอู๋จี๋ก็พูดพลางหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งแต่หลังจากที่เทพปีศาจเกือบจะถูกกลืนกินเข้าไปจนหมดแล้วหลัวเต๋อก็ยังคงยืนอยู่นิ่ง ๆ อย่างไม่สะทกสะท้านต่อสิ่งใด“ทะ ทำไมเจ้าถึงไม่เป็นอะไรเลยล่ะ?”จอมมารอู๋จี๋ใช้นัยน์ตาที่แดงก˹าจ้องมองด้วยความตกตะลึง“เพราะว่าข้าเป็นอสูรอยู่แล้ว แล้วข้าจะถูกครอบงำจนกลายเป็นอสูรอีกครั้งได้ยังไง?”หลัวเต๋อมองจอมมารอู๋จี๋ด้วยความขบขัน “ไอ้ลูกหมา ถึงจะผ่านมาหลายร้อยปี แต่สติปัญญาของเจ้าก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน นิสัยราวกับเด็กจนน่าสมเพช เอาล่ะ ข้าจะแสดงความเมตตา ส่งเจ้าไปสู่ความตาย”เมื่อกล่าวดังนั้น เปลวไฟสีขาวก็เริ่มก่อตัวขึ้นบนฝ่ามือของหลัวเต๋อ“ข้าจะตายไม่ได้ ตายไม่ได้เด็ดขาด!”จอมมารอู๋จี๋หวาดกลัวมาก ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะอยู่ในระดับเดียวกัน แต่วิชาของเขาได้ถูกหลัวเต๋อควบคุมเอาไว้แล้วเขาตระหนักได้ถึงความจริงข้อนี้ขึ้นมา คนฉลาดจะยอมถอยเมื่อตกอยู่ในที่นั่งลำบาก!ดังนั้นร่างของเขาจึงกลายเป็นประกายแสงและกำลังจะหลบหนีไป“ประตูหลัวซาเก้าเร้นลับ!”แต่หลัวเต๋อจะปล่อยให้เหยื่อของตัวเองหนีไปได้ยังไง เขาใช้พลังอัญเชิญประตูหลัวซาเก้าเร้นลับออกมาทันทีทันใดนั้นบนท้องฟ้าก็มี
