สี่ยวไป๋กำลังดิ้นรนอยู่ในมารพิฆาตของอีกฝ่ายหยวนเมิ่งหมดหวัง ชีวิตของพวกเธอจะต้องจบสิ้นลงตรงนี้จริง ๆเหรอ?แต่ในขณะนั้นเอง มารพิฆาตที่โอบล้อมเมืองหลงฉุ่ยแห่งนี้ก็สั่นสะเทือนทันที“อะไรกัน?”กรงเล็บปีศาจของจอมมารอู๋จี๋หยุดชะงัก เขามองไปรอบๆ ตัวด้วยความประหลาดใจ “มารพิฆาตของข้ากำลังหวาดกลัวงั้นเหรอ? ใครกันที่ทำให้มารพิฆาตของข้าสั่นสะเทือนได้ถึงขนาดนี้?”เสี่ยวไป๋กะพริบตา เธอหยุดชะงักไปอย่างกะทันหันและมองมารพิฆาตสีดำทมิฬที่กำลังขวางกั้นเมืองนี้ออกจากโลกภายนอก“นายท่านฉิน นายท่านฉินมาแล้ว…..”เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที“พี่ใหญ่ฉิน พี่ใหญ่ฉินมาถึงแล้วเหรอ?”หยวนเมิ่งเองก็ประหลาดใจเช่นกัน ความกดดันในใจของเธอได้บรรเทาลงไปแล้วตราบใดที่พี่ใหญ่ฉินมาที่นี่ พวกเธอก็จะมีทางรอด……“กำลังเสริมของพวกเจ้ามาถึงแล้วสินะ?”จอมมารอู๋จี๋คลี่ยิ้มที่มุมปาก “มีคนอยากเข้ามาร่วมเกมงั้นเหรอ?ไม่มีทาง เกมของข้า ถ้าหากได้เริ่มเล่นไปแล้วก็ไม่มีทางที่จะหยุดได้ ข้าไม่อนุญาตให้คนนอกเข้ามาอย่างเด็ดขาด และเมื่อมีมารพิฆาตของข้าอยู่ที่นี่ มันผู้นั้นก็จะไม่มีทางเข้ามาข้างในได้เช่นกัน พวกเจ้าจงนั่งรอข้าแสดงความโปรดปรานแต่โดยดีเสียเถอะ”เขายิ้มออกมา และเริ่มก่อพลังขึ้นเป็นกรงเล็บปีศาจอีกครั้งแต่ในขณะนั้นเอง พื้นโลกก็สั่นสะเทือนทันทีสีหน้าของจอมมารอู๋จี๋ยังคงความสง่างามเอาไว้“ข้ามีพลังอยู่ในขั้นเนื้อเซียน แต่คนที่สามารถทำให้มารพิฆาตของข
