หลัวหรูเมิ่งเป็นหัวหน้าปีศาจ โดยทั่วไปแล้วรสนิยมของเธอก็เหมือนกับจอมมารอู๋จี๋หากจะขอให้เธอช่วย มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ตอนนี้ความหวังทั้งหมดจึงอยู่ที่ฉินเฉาเท่านั้น“เวลาเพียงหนึ่งก้านธูป ถ้าไม่รีบไปซ่อนตัวจะไม่ทันกาลเอานะ หึๆ”จอมมารอู๋จี๋หัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย“พวกเราไปกันเถอะ!”ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนจากสำนักต่าง ๆ พากันกระจายตัวออกไปทุกทิศทางทันทีนี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาแสดงความสามารถ จอมมารอู๋จี๋แข็งแกร่งเกินไปจนพวกเขาไม่มีทางที่จะเอาชนะได้เลย มีแต่จะต้องลองใช้วิธีของถานไห่เท่านั้นต้องซ่อนตัว ถึงพวกเขาจะเอาชนะอีกฝ่ายไม่ได้ แต่แค่หลบซ่อนตัวพวกเขาจะทำไม่ได้เชียวเหรอในชั่วพริบตานั้น ผู้ฝึกตนเหล่านี้ได้อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอยหยวนเมิ่งยังคงถูกเสี่ยวไป๋พาตัวไปด้วยเช่นเดิม“หึ ๆ ผู้ฝึกตนพวกนี้ ถึงจะต่อสู้ได้ไม่เอาไหน แต่ก็เป็นเต่าที่ทรงพลังมาก”จอมมารอู๋จี๋ยิ้มออกมา เมื่อเขาคำนวณดูแล้วว่าถึงเวลา เขาจึงค่อยๆ ลุกขึ้นมาจากรถยนต์อย่างช้า ๆ“ได้เวลาเริ่มเกมเสียที ข้าอดใจรอต่อไปไม่ไหวแล้ว”เขากล่าวก่อนที่จะปลดปล่อยมารพิฆาตของตัวเองออกมามารพิฆาตเหล่านี้กลายเป็นควันสีดำทมิฬและพุ่งเข้ามาอยู่ตรงหน้าเขาจากนั้นควันเหล่านั้นก็ก่อตัวขึ้นมาเป็นรูปร่างอย่างรวดเร็ว มันคือแบบจำลองขนาดเล็กของเมืองหลงฉุ่ย“ถึงพวกเจ้าจะสามารถซ่อนตัวได้ แต่จะสามารถซ่อนจิตใจได้งั้นเหรอ?”เขาพึมพำออกมาพร้อมรอยยิ้ม และเห็นบางอย่า
