ใจใครทั้งนั้น”จอมมารอู๋จี๋นึกไปถึงเหตุการณ์ที่เขาถูกลูกศิษย์ที่เขาภาคภูมิใจมากที่สุดหักหลังในโลกใบนี้ ไม่มีใครที่จะสามารถเชื่อใจได้คนที่สามารถเชื่อใจได้มีเพียงแค่ตัวเองเท่านั้นดังนั้นเขาจึงสามารถฝึกฝนมารพิฆาตมีเพียงมารพิฆาตของเขาเท่านั้นที่จงรักภักดีมากที่สุด“บัดซบ งั้นข้าก็จะสู้กับเจ้า!”เย่าจิงเทียนปลดปล่อยฝ่ามือมังกรให้พุ่งทะยานเข้าใส่จอมมารอู๋จี๋“อย่างเจ้าน่ะเหรอ?”จอมมารอู๋จี๋เบ้ปากเหยียดหยามเขาปลดปล่อยมารพิฆาตพุ่งทะลุหน้าอกเย่าจิงเทียนทันทีพลังของมารพิฆาตตรงเข้าไปถึงวิญญาณแรกก่อตั้งของเย่าจิงเทียนในพริบตานั้น เย่าจิงเทียนได้สิ้นชีวิตลงทันทีเมื่อเจ้าของตายและไร้พลังลมปราณมาช่วยค˺าจุน พลังของกระจกลวงสวรรค์จึงหายไปด้วยเช่นกันร่างของจอมมารอู๋จี๋ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในเมืองหลงฉุ่ย“หึ ๆ แมลงวันฝูงนี้คิดว่าจะหลบหนีออกไปจากเงื้อมมือของข้าได้งั้นเหรอ?”เขายิ้มออกมา ก่อนที่จะบินไปหาผู้ฝึกตนที่กำลังหลบซ่อนตัวอยู่คนต่อไป“กลิ่นอายของผู้ฝึกตนในเมืองหลงฉุ่ยเริ่มน้อยลงเรื่อย ๆ แล้ว…..”เสี่ยวไป๋พาหยวนเมิ่งมาหลบซ่อนตัวอยู่บนหลังคาของอาคารเรียนร่างของพวกเธอสองคนยังคงหลบหนีอยู่ในเมืองหลงฉุ่ยแห่งนี้ต่อไปเรื่อย ๆแต่รอบ ๆ โรงเรียนแห่งนี้คือเขตพรมแดนของเมืองหลงฉุ่ย ซึ่งมีมารพิฆาตที่คนธรรมดาไม่สามารถมองเห็นได้ห่อหุ้มอยู่เดิมทีเสี่ยวไป๋ต้องการที่จะพาหยวนเมิ่งออกไปข้างนอกโดยตรงแต่มารพิฆาตนั้นแข็งแกร่งมาก ก
