ชีเมินเฉยต่อคำพูดของฉินเฉา แต่จ้องมองไปยังจิ้งจอกน้อยที่เขากำลังอุ้มอยู่ในอ้อมแขน“ฉินเฉา ไม่ได้เจอกันแค่แป๊บเดียว รสนิยมของนายดูแย่ลงนะ”ฉินเฉาไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ออกมาเมื่อเธอตอบกลับมาแบบนั้น“ใช่ที่ไหนล่ะ….. ชีคนสวย ไม่ได้เจอกันแค่แป๊บเดียว เธอก็รู้จักล้อเล่นซะแล้ว”ชีนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามของฉินเฉาอย่างไม่เกรงใจ“มีอะไรล่ะ หลี่ไป๋ซานมีเรื่องมาให้ฉันช่วยอีกแล้วเหรอ?”ฉินเฉาเอ่ยถามชีเงยหน้าขึ้น ใช้ดวงตาที่อยู่ภายใต้หน้ากากจ้องมองฉินเฉา“ทำไม การที่ฉันมาหานายจะต้องเป็นเพราะหลี่ไป๋ซานฝากฝังมางั้นเหรอ? ฉันเป็นเครื่องส่งสัญญาณของพวกนายสองคนหรือไง?นอกจากเพื่อพวกนายแล้ว ฉันก็ไม่มีเหตุผลอื่นที่จะมีชีวิตอยู่แล้วเหรอ?”“จะ จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง…..”ฉินเฉาปาดเหงื่อ “งั้นชีคนสวยมาหาฉันทำไม?”“หลี่ไป๋ซานมีเรื่องมาให้นายช่วย”คำพูดที่ชีกล่าวออกมาอย่างเย็นชาทำให้ฉินเฉารู้สึกอยากตายย่ามันเถอะ พูดไปพูดมามันก็เป็นเรื่องของหลี่ไป๋ซานไม่ใช่เหรอ!“พี่ใหญ่คนนั้นสั่งอะไรมาอีก?”ฉินเฉาถอนหายใจ และกล่าวว่า “ฉันเพิ่งจะกลับมาถึงเมืองซู่หนานยังไม่ทันจะได้นอนกอดเมียบนที่นอนอุ่น ๆ เลย!”“คราวนี้เป็นเรื่องใหญ่มาก ไม่ใช่แค่หลี่ไป๋ซาน แม้แต่แปดสำนักใหญ่ก็ยังส่งจดหมายเชิญไปถึงนิกายหลัวซาของนาย ฉันคิดว่าอีกสักพักคนของนิกายหลัวซาก็จะมาหานายด้วยเหมือนกัน”“หา?”ฉินเฉากะพริบตา “นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? ฟ้าถล่มใส่โลกของผ
