เห็นว่าภายใต้หน้ากากอันนี้ไม่มีการใช้อุปกรณ์ซึ่งเป็นความลับอะไรและจะได้ไม่มีตัวตลกบางคนฉวยโอกาสนี้ตะโกนกล่าวหาอะไรอีกฉุ่ยมู่ หรือก็คือฉินเฉา มองไปยังนั่วย่าจื่อที่กำลังหน้าซีดเล็กน้อยก่อนที่เขาจะเริ่มร้องเพลงของตัวเอง“ผมขอมอบเพลงนี้ให้กับแฟนเพลงของผมทุกคน และผมหวังว่าทุกคนจะชอบมันครับ”“บางครั้งฉันมองเห็นเพียงค˹าคืนอันมืดมิด ก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงวันที่เราต้องร˹าลารูปถ่ายของเราที่อยู่บนหน้าต่าง เหลือเอาไว้แต่ความคิดถึงในวันวานเท่านั้นความทรงจำไม่อาจมองเห็นโซ่ตรวน สิ่งที่เหลือคือช่วงเวลาที่ขาดหาย…..บางทีพวกเราอาจเคยรักกัน บางทีชีวิตอาจพังทลายเธอทำให้ฉันต้องเสียใจ จากนี้ขอสาบานเอาไว้ เราอย่าได้มาพบกัน……”เสียงร้องเพลงของฉินเฉาดังออกมาผ่านลำโพง ก่อนที่จะกระจายไปทั่วทั้งโรงแรมจนถึงท้องถนนด้านนอกราวกับว่าทุกคนกำลังมองเห็นคู่รักที่เพิ่งจะเลิกรากัน และรู้สึกแม้กระทั่งว่าตัวเองเป็นหนึ่งในนั้นทุกคนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจไปกับพวกเขาและน˺าตาไหลออกมาจากหางตานี่คือเสียงร้องของฉุ่ยมู่ มีแค่เสียงของเขาเท่านั้น ที่เป็นดั่งพิษซึ่งคอยกรีดแทงจิตใจของทุกคนนั่วย่าจื่อน่าจะเป็นผู้ชมเพียงคนเดียวที่ไม่ได้รับผลกระทบเขากำลังจะร้องไห้ออกมา แต่มันเป็นน˺าตาที่เกิดจากความล้มเหลวเขารู้ว่าตัวเองถึงคราวจบสิ้นแล้ว“ฉุ่ยมู่! ฉุ่ยมู่!”“ฉุ่ยมู่ ฉันรักคุณ…..”“ฉุ่ยมู่ ขออีกสักเพลง!”หลังจากที่เขาร้องเพลงจบ ทุกคนก็อดไม่ได้ท
