จินหมิงเฟินที่ตกลงไปนั้นศีรษะแตกและมีเลือดไหลอาบใบหน้าเขาไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะลุกขึ้นยืนเขาเจ็บปวดจนอยากจะตายให้ได้“เสี่ยวหมิง ไอ้คนทรยศ…..”เกาเจียเฉิงเองก็หวาดกลัวเช่นเดียวกัน ไม่รู้ว่าฝานหลง ลูกน้องคนสนิทของเขาหมดสติไปตั้งแต่เมื่อไหร่ อาการจะเป็นหรือตายเขาก็ไม่อาจทราบได้นายใหญ่แห่งซินอี้อันเริ่มถูกความกลัวกัดเซาะจิตใจ“ฉันเป็นคนทรยศงั้นเหรอ? ใช่ ฉันนี่แหละที่ทรยศ!”เสี่ยวหมิงหยิบปืนพกขึ้นมายิงใส่จินหมิงเฟินที่กำลังนอนจมกองเลือดเป็นรายแรกเสียงยิงปืนดังสนั่นไปทั่ว แต่พื้นที่ในบริเวณอาคารร้างแห่งนี้ไม่มีคนอยู่อาศัย จึงไม่มีใครได้ยินมันกระสุนปืนของเสี่ยวหมิงยิงเข้าใส่ขาข้างที่ได้รับบาดเจ็บอยู่แล้วของจินหมิงเฟินทันใดนั้นเลือดก็เริ่มไหลออกมา“ฉันเป็นคนทรยศ และหลังจากวันนี้เป็นต้นไป ฉันจะเป็นนายใหญ่ของซินอี้อัน ส่วนแก คุณจิน แกจะเป็นได้แค่ศพที่ค่อย ๆ เน่าเปื่อยอยู่ในหลุมขยะแห่งนี้เท่านั้น”เมื่อพูดจบ เขาก็ยิงปืนอีกหลายนัดเข้าใส่แขนและขาของจินหมิงเฟินร่างของจินหมินเฟินชักเกร็งอย่างต่อเนื่อง แต่เขายังไม่ตายในตอนนี้หากแต่เลือดที่ไหลนองออกมาไม่หยุดกำลังจะพรากชีวิตของเขาไปอย่างช้า ๆเมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้วนั้น เสี่ยวหมิงก็หันหน้าหลับมามองเกาเจียเฉิงด้วยความพอใจ“อย่างแกน่ะเหรอจะเป็นนายใหญ่? ฝันไปเถอะ!”เกาเจียเฉิงกัดฟันกรอด “ไอ้คนทรยศ ไอ้เนรคุณ อย่าได้คิดจะมาแตะต้องซินอี้อันของฉัน!”“หึ ๆ คุณเ
