้จริง ๆคงต้องฆ่าพวกแกเป็นการตอบแทนเท่านั้น”เสี่ยวหมิงกล่าว จากนั้นจึงหันหน้าไปถามเสี่ยวไป๋“แม่บ้านไป๋ ผมขอจัดการมันเองได้หรือเปล่า?”“อืม”เสี่ยวไป๋พยักหน้า ที่เธอมาอยู่ที่นี่ ก็เพราะว่าฉินเฉาต้องการให้เธอมาป้องกันไม่ให้เกิดเหตุสุดวิสัยเพราะจริง ๆ แล้ว ลำพังแค่เสี่ยวหมิงเพียงคนเดียวก็สามารถฆ่าชายชราทั้งสองคนได้แล้วหากฝานหลงถูกจัดการแล้ว เขาก็ไม่เป็นปัญหาอีกต่อไป“จะฆ่าฉันงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!”ในขณะนั้นเอง เกาเจียเฉิงได้หยิบปืนออกมาและเล็งไปที่เสี่ยวหมิงซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตุบ!แต่ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าฝานหลงเจ็บปวดขนาดไหนเพราะเส้นด้ายสีขาวเงินที่บางจนแทบจะมองไม่เห็น ได้เจาะทะลุผ่านฝ่ามือของเขาไปฝังลงบนกำแพงฝั่งตรงข้ามความเจ็บปวดแล่นผ่านฝ่ามือของเขา ทำให้กระบอกปืนตกลงไปบนพื้นทันที“แม่บ้านไป๋ ขอบคุณมาก”แน่นอนว่าเสี่ยวหมิงย่อมรู้ดีว่าใครเป็นคนช่วยเขาเอาไว้“อย่าสุภาพนักเลย นายจัดการต่อเถอะ”“แม่บ้านไป๋ ผมขอรบกวนคุณอีกสักเรื่องได้หรือเปล่า?”“อะไรเหรอ?”“คุณช่วยทำลายเส้นเอ็นที่มือและเท้าทั้งหมดของเกาเจียเฉิงให้ผมที ผมจะได้ทำอะไรได้สะดวกมากขึ้น”เสี่ยวหมิงกล่าวออกมา“โอ้ เข้าใจแล้ว”เสี่ยวไป๋ยกมือขึ้น และปลดปล่อยใยแมงมุมให้ลอยออกไปตัดเส้นเอ็นที่มือและเท้าของเกาเจียเฉิงทันใดนั้นเกาเจียเฉิงก็กลายเป็นคนพิการทันที เขาล้มลงไปกับพื้นและไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้“ขอบคุณมาก แม่บ้านไป๋!”เสี่ยวหมิงยิ้มออกมา
