หวาดกลัว เธอจึงเอ่ยปากถามอีกฝ่าย“ผมเอง… ลูกน้องของจินหมิงเฟิน”เสี่ยวหมิงถอดแว่นกันแดดออกเมื่อฉินเฉาเห็นหน้าของอีกฝ่าย เขาก็จำได้ทันที“โอ้ นายคือเสี่ยวหมิง”ชื่อนี้เป็นชื่อที่จำง่ายมากเขารู้จักชื่อนี้มาจากหนังสือเรียนในสมัยประถมเมื่อหลายปีก่อนอืม แล้วก็มีเสี่ยวหงด้วยอีกคนสองคนนี้เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กแน่นอนว่ามันเป็นเรื่องที่อยู่ในหนังสือเรียนระดับประถมศึกษา“ใช่ เป็นผมเอง”เสี่ยวหมิงหยักหน้า “ผมชื่อจินจื่อหมิง เป็นเด็กกำพร้า ที่จริงแล้วผมมีพี่ชายอยู่คนหนึ่ง”“ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อที่จะมาฟังนายแนะนำตัว นายคิดจะทำอะไร?แก้แค้นให้จินหมิงเฟินงั้นเหรอ?”หลัวชิงหลินกล่าวออกมาอย่างอดไม่ได้“ผิดแล้ว มันตรงกันข้ามเลยต่างหาก”เสี่ยวหมิงส่ายหน้าแล้วยิ้มออกมาอย่างเย็นชา “ผมมาที่นี่ก็เพื่อที่จะร่วมมือกับพวกคุณ ผมต้องการที่จะฆ่าจินหมิงเฟินและเกาเจียเฉิง”“โอ้?”หลัวชิงหลินเหลือบมองเขา “ทำไมพวกเราถึงต้องฆ่าพวกเขาด้วย?ขออภัย พวกเราเป็นปราชาชนที่ปฏิบัติตามกฎหมาย”“คุณหนูหลัว พวกเราจะไม่พูดอ้อมค้อมต่อกัน”เสี่ยวหมิงกล่าวว่า “พวกคุณฉีกหน้าของพวกมัน แล้วยังทำให้จินหมิงเฟินขาขาด เขากับเกาเจียเฉิงจะต้องไม่ปล่อยพวกคุณไปอย่างแน่นอน และถ้าคุณยังอยากให้บริษัทเทียนหยาง เอนเตอร์เทนเมนท์ยังดำเนินธุรกิจต่อไปได้ การร่วมมือกับผมจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด”“ฉันยังไม่เข้าใจอยู่นิดหน่อย”หลัวชิงหลินไม่สนใจคำขู่ของเสี่ยวหมิง “ทำไม
