่างแน่นอน“คุณหนูหลัวไม่ควรที่จะพูดแบบนั้น”สีหน้าของจินหมิงเฟินพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ที่จริงผมและหวงเทียน เอนเตอร์เทนเมนท์คาดหวังว่าจะได้ร่วมมือกับคุณหนูหลง ตามคำกล่าวที่ว่า ประพฤติตนให้ดี เพื่อที่จะได้พบกันอีกในอนาคต คุณหนูหลัว ถ้าเทียนหยาง เอนเตอร์เทนเมนท์ของคุณคิดจะกินข้าว คุณก็ไม่ควรที่จะกินหมด จนไม่เหลือน˺าซุปไว้ให้พวกเรา”สิ่งที่เขาพูดมานั้นมีความหมายชัดเจนอยู่แล้วฉินเฉาต่อว่าอยู่ในใจ กินน˺าซุปเหรอ ไม่ให้แกกินอึก็นับว่าใจดีมากแล้ว“คุณจินคะ ใครจะกินข้าวหรือใครจะกินน˺าซุป มันก็ต้องขึ้นอยู่กับความสามารถของแต่ละคน ถ้าหากคุณสามารถกินอุ้งตีนหมีได้ คุณก็นับว่าเป็นคนที่เก่งกาจ หรือถ้าหากคุณไม่มีจะกินขึ้นมา นั่นก็แปลว่าหวงเทียน เอนเตอร์เทนเมนท์ของคุณกำลังล้มเหลว”“หลัวชิงหลิน พวกเราให้เกียรติเธอแล้ว เธอก็ไม่ควรที่จะมาทำตัวหน้าไม่อายแบบนี้!”เกาเจียเฉิงทุบโต๊ะและกล่าวด้วยความโกรธเคืองเขาหมดความอดทนกับผู้หญิงคนนี้แล้วจินหมิงเฟินกำมือของพี่ชาย จากนั้นจึงกล่าวว่า“คุณหนูหลัวครับ ผมแนะนำให้คุณคิดดูอีกที ถึงแม้ว่าผมจะเป็นคนอารมณ์ดี แต่คุณเกาเขาค่อนข้างที่จะใจร้อน ถ้าหากคุณยังยั่วโมโหเขาอยู่อีก ผมก็คงจะช่วยคุณไม่ได้”“ขอบคุณสำหรับความหวังดีของคุณค่ะ คุณจิน แต่ฉันพาบอดี้การ์ดมาด้วย ไม่จำเป็นที่จะต้องให้คนอื่นมาปกป้องหรอก”มีความนัยบางอย่างอยู่ในคำพูดของหลัวชิงหลิน แต่น่าเสียดายที่สองคนนี้กลับไม่เข้
