ให้เกียรตินายอย่างถึงที่สุดแล้วยอมเชื่อฟังแต่โดยดีซะ ไม่อย่างนั้นก็อย่าหาว่าพวกเราทำตัวหยาบคาย”เมื่อพูดจบ เขาก็เดินตรงเข้ามาเพื่อที่จะค้นตัวอีกครั้งฉินเฉาจับมือข้างขวาของเขาและออกแรงบีบมันอย่างแรง“อ๊าก!”ชายสวมหมวกแก๊ปเจ็บจนน˺าตาไหล และรู้สึกว่าข้อมือของเขากำลังจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ เพราะแรงบีบ“จะ เจ็บโว้ย… แก แกปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”เมื่อเห็นว่าพวกเดียวกันถูกทำร้าย ลูกน้องสองคนที่กำลังยืนเฝ้าประตูก็พลันเปลี่ยนสีหน้า ในขณะเดียวกันพวกเขาก็หยิบมีดสั้นออกมาจากอกและมองฉินเฉาอย่างมุ่งร้าย“ปล่อยเขาซะ กล้าก่อเรื่องในถิ่นของคุณเกา แกไม่อยากจะมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง!”ลูกน้องคนหนึ่งตะคอกออกมาแต่ในขณะนั้นเอง ชายผู้สวมชุดจงซานจวงก็เดินลงมาชั้นล่างเมื่อชายคนนั้นเห็นฉินเฉา ดวงตาของเขาก็เปล่งประกาย“อาเฉิง นายกำลังทำอะไรอยู่?”“คุณเกาครับ… พะ พวกผมจะเข้าไปค้นตัวมัน แต่มันกลับไม่ยอมแถมยังใช้กำลังด้วย…. มือ มือของผมไม่รู้สึกอะไรแล้ว……”ชายสวมหมวกแก๊ปร้องคร˹าครวญออกมา“คุณเกาคะ”ถึงแม้ว่าจะยังไม่เคยเจอกันมาก่อน แต่หลัวชิงหลินเคยเห็นรูปของเกาเจียเฉิงคนนี้มาแล้ว เธอจึงจดจำเขาได้“คุณและคุณจินเชิญพวกเรามาดื่มชา แต่นี่คือวิธีที่คุณปฏิบัติต่อแขกอย่างนั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่ขอดื่มชาอีกต่อไปค่ะ”เกาเจียเฉิงรู้สึกรำคาญผู้หญิงคนนี้นี่ยังไง กล้าพูดแบบนั้นกับเกาเจียเฉิงอย่างนั้นเหรอแต่เมื่อนึกถึงเรื่องของจินหมิงเฟิน เขาก
