์แก่นแท้ภายใน หลี่ลี่ไม่อาจต่อกรได้เลย แต่หลี่ลี่ก็มิใช่ไร้หนทางมารผสานขั้นอาวุธคือทางเลือกที่ดีที่สุดของเขา
เดินหน้าไปได้หลายพันเมตร จู่ ๆ ก็มีเงาดำวูบผ่านด้านหน้าหลี่ลี่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย พุ่งเข้าไปทันที
ใบหน้าสีดำ แน่นอนว่าเป็นมารผสานขั้นอาวุธตนหนึ่ง
“เจ้าสิ่งที่ไม่ใช่คนไม่ใช่ปีศาจ ยังกล้ามาเพ่นพ่านที่นี่อีกหรือ? ไม่รู้หรือว่าพี่ใหญ่ของข้ามาแล้ว รีบหลบไปเสียเถิด” หลี่ลี่พุ่งเข้าไปตรงหน้ามารผสานขั้นอาวุธ แล้วตวาดด้วยสีหน้าเย็นชาทันที
จู่ ๆ มีผู้ฝึกฝนคนหนึ่งวิ่งออกมา ตะโกนเสียงดัง แถมยังด่าทอเขาอย่างรุนแรง แม้แต่ผู้ฝึกฝนธรรมดาก็คงโกรธจัด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงมารผสานขั้นอาวุธที่กินวิญญาณเป็นอาหาร
“ไอ้หนู ส่งวิญญาณสำนักระดับสูงมา ข้าจะกลืนกินเจ้าเสีย” มารผสานขั้นอาวุธไม่ลังเลแม้แต่น้อย คำรามอย่างโกรธเกรี้ยวแล้วพุ่งเข้ามา
เขาใช้วิชาแห่งราตรีอย่างสุดกำลัง พุ่งกลับไปตามเส้นทางเดิมอย่างรวดเร็ว
ในขณะนั้น หลินเทาก็ไล่ตามมาทัน แต่เมื่อได้ยินเสียงคำรามของมารผสานขั้นอาวุธ เขาก็รู้สึกไม่สบายใจ จึงหยุดฝีเท้าลงทันที แต่พอดีกับที่หลี่ลี่วิ่งย้อนกลับมา
เมื่อเห็นหลินเทา หลี่ลี่ก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย แล้วหันไปตะโกนใส่ปีศาจที่ไล่ตามมาว่า “พี่ใหญ่ของข้ามาถึงแล้ว เจ้าไม่มีทางเอาชนะท่านได้หรอก รีบหลบไปเสียเถอะ หรือเจ้าอยากตาย? พี่ใหญ่ของข้าใช้นิ้วเดียวก็บี้เจ้าตายได้ ไม่เชื่อก็ลองดูสิ”
“อยากตาย? ข้าจะกลืนกินแ
