ม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา จากนั้นเขาก็โอบหลี่นาเอาไว้ในอ้อมแขน “วันนี้ผู้หญิงคนนี้จะต้องเป็นของฉัน… เอ่อ……”ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดจบ มือของเขาก็รู้สึกเบาลงจากนั้นฉินเฉาผู้ยืนห่างออกไป ได้กอดหลี่นาเอาไว้ในอ้อมแขนตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่ทราบหลี่นาน้อยหลับลึกมาก เธอหายใจเข้าออกอย่างสม˹าเสมอเมื่อไม่พบอาการบาดเจ็บภายในใด ๆ ฉินเฉาจึงรู้สึกโล่งใจขึ้นมา“หืม?”หลงซานรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย อีกฝ่ายรวดเร็วมาก เขายังไม่ทันที่จะสังเกตเห็นเลยด้วยซ˺า“แกเป็นใคร?”เขาเอ่ยถามออกมาอย่างอดไม่ได้“คนที่ต้องการชีวิตของพวกแกยังไงล่ะ”ฉินเฉาไม่ต้องการที่จะบอกชื่อกับคนเหล่านี้“ไอ้หนู ฉันคิดว่าแกคงจะมุ่งเน้นไปที่เคล็ดลับสินะ”หลงซานกล่าวและยิ้มออกมาบาง ๆ“ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่แกจะสามารถทำเรื่องชั่วช้าได้”
