“แค่ก ๆ ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ช่วงนี้ฉันเป็นต้อกระจกนิดหน่อย….”ฉินเฉากล่าวพลางกลอกตาขึ้นไปข้างบน “นานาน้อย เธออยู่ไหนน่ะ มาให้พี่ฉินเฉาสัมผัสเธอที ว่าช่วงนี้เธอเปลี่ยนไปบ้างหรือเปล่า…..”“ฮิ ๆ พี่ฉินเฉาของเธอดูเหมือนคนตาบอดมากเลย”เมื่อเห็นท่าทางของฉินเฉา พวกผู้หญิงในห้องนอนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ความลำบากใจที่มีมาก่อนหน้านี้ได้หายไปจนหมดสิ้นชางลั่วกล่าวด้วยรอยยิ้มแต่เธอคิดในใจ สัมผัสที่ว่านั่น…สัมผัสตรงไหนที่จะเปลี่ยนไป…..“พี่ฉินเฉา จู่ ๆ ก็เข้ามาได้ยังไง…..”หลี่นากลับไปมีท่าทางอ่อนโยนอย่างตอนที่เป็นน้องสาวข้างบ้านเธอดึงมุมปากลงและเอ่ยถามอย่างขลาดกลัว“ฉันมาทำธุระที่เมืองจิงโตว ก็เลยถือโอกาสมาเจอเธอด้วย แต่ไม่คิดเลยว่าพอนานาน้อยเข้ามหาวิทยาลัยมาได้หนึ่งเดือน เธอจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้…..”ฉินเฉากล่าว“พี่ฉินเฉา… มะ เมื่อกี้นี้ฉันแค่เล่นกับพวกเธอเท่านั้น…เป็นพวกเธอที่มารังแกฉัน……”นานาน้อยกลัวว่าความประทับใจที่อยู่ในใจของฉินเฉา เธอจะกลายเป็นแม่เสือสาวไปเสียก่อน เธอเคยได้ยินมาว่าผู้ชายกลัวคนประเภทนี้ ดังนั้นจึงรีบกล่าวออกมาสาว ๆ คนอื่นจึงรีบโวยวายเพื่อทวงความยุติธรรมทันทีหลี่นาน้อยเป็นคนเริ่มถอดกางเกงของคนอื่นก่อนชัด ๆ ทำไมพวกเธอถึงได้ดูเป็นจำเลยไปแล้วล่ะ“บอกความจริงไปสิ!”ชางลั่วไม่ได้รับความเป็นธรรม “เธอเป็นคนมาถอดกางเกงของฉันชัด ๆ แต่ตอนนี้กลับมาบอกว่าฉันรังแกเธอ ไม่ยุติธรรมเลย!”“ธะ
