วามภูมิใจราวกับลูกสุนัขที่กำลังส่ายหาง นั่นทำให้ชางลั่วแทบจะอาเจียนออกมาเป็นเลือด“ฉันไม่สนใจพวกเธอสองคนแล้ว รีบออกไปจากที่นี่เลย หญิงชราคนนี้จะนอนเพื่อรักษาความสวย!”ชางลั่วกล่าว จากนั้นเธอก็หันหลังมุดตัวอยู่บนเตียงและไม่สนใจพวกเขาอีกต่อไป“ฉันไปก็ได้ย่ะ!”หลี่นาแต่งตัวรออยู่แล้ว ด้วยใบหน้าที่สวยงามของเธอ ทำให้เธอไม่จำเป็นที่จะต้องแต่งหน้า เธอจึงออกไปข้างนอกกับฉินเฉาได้ทันที“ไปดีมาดีล่ะ!”“บ๊ายบายนานาน้อย!”เพื่อนร่วมห้องอีกสองคนกล่าวบอกลาเธอ“ไปได้แล้ว!”ชางลั่วที่นอนห่มผ้าอยู่บนเตียงตะโกนเสียงอู้อี้ออกมาฉินเฉาอดใจเอาไว้ไม่ให้ตัวเองไปดึงผ้าห่มของอีกฝ่าย และพาหลี่นาน้อยเดินออกไปจากห้องอย่างไรก็ตาม เมื่อเดินออกไปแล้ว หลี่นาน้อยก็เริ่มที่จะรู้สึกกังวล“ถ้าหากเราออกไป เหวยเสี่ยวหลงจะต้องเข้ามายุ่งวุ่นวายแน่เลย…..”“มา ๆ ใส่มันเอาไว้สิ”ฉินเฉาหยิบหน้ากากอนามัยและแว่นตากันแดดออกมาจากแหวนมิติของเขา แล้วยื่นมันให้หลี่นาน้อยจากนั้นเขาก็หยิบหมวกแก๊ปออกมาใส่ลงบนศีรษะของหลี่นา ให้เหลือไว้แต่เพียงหางม้าของเธอการแต่งตัวของหลี่นาในตอนนี้ราวกับเป็นซูเปอร์สตาร์ที่กำลังหนีปาปารัสซี่“ฮ่า ๆ ๆ จะว่าไปนานาน้อยของฉันก็มีแฟนที่เป็นดาราอยู่จริง ๆ”ฉินเฉาอดไม่ได้ที่จะกล่าวด้วยรอยยิ้มของพวกนี้ เมื่อก่อนเขาก็เคยใช้มัน“พี่ฉินเฉาแกล้งฉันอีกแล้ว…..”เมื่อฉินเฉาพูดแบบนั้น หลี่นาก็เขินอายขึ้นมาฉินเฉานึกไม่ออกจริง ๆ ว่าน้องสา
