เหมือนกับซ่องไปแล้ว…ในทีวีไม่ได้ทำแบบนี้บ่อย ๆ งั้นเหรอ…..ให้ลุงมาเล่น…หลังจากนี้ให้ลุงมาเล่น…..ให้ลุงมาเล่นบ่อย ๆ …..เอ่อ เหงื่อของเธอไหลลงมาเป็นน˺าตกแล้ว……หลี่นาค่อนข้างที่จะรู้สึกกังวล เธอกลัวว่าหลังจากที่ออกไปข้างนอกแล้ว เธอจะโดนจำได้ขึ้นมา เธอจึงเดินหลบอยู่ข้างหลังฉินเฉาอย่างระแวดระวังแต่ฉินเฉาก็ดึงเธอให้เดินออกมาข้างนอกอย่างเป็นธรรมชาติด้วยเกราะครบชุดที่เขามอบให้เธอ ใครที่สามารถจำเธอได้นั้นจะต้องฉลาดมาก ๆแล้วก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ ผู้คนมากมายที่อยู่ด้านล่างหอพัก รวมไปถึงเหวยเสี่ยวหลง ไม่มีใครจำหลี่นาได้เลยสักคนฉินเฉาเองก็ใส่แว่นกันแดดลงบนสันจมูกของเขาเช่นเดียวกัน แต่เพราะเขาเคยเป็นคนที่มีชื่อเสียงมาก่อน จึงสามารถปิดบังตัวตนได้ดีกว่าทั้งสองคนเดินผ่านเหวยเสี่ยวหลงอย่างไม่คิดที่จะหันไปมองดอกไม้เหล่านั้นดอกไม้พวกนี้ก็สวยดี แต่ผู้คนกลับเอามันมาใช้อย่างเสียเปล่า“นานาน้อย เธออยากไปที่ไหนล่ะ ฉันจะขับรถไปส่งเธอ”ฉินเฉากล่าว“พี่ฉินเฉาพาฉันไปส่งที่วงแหวนฝั่งตะวันออกที่สามที ฉันต้องไปสอนพิเศษนักเรียนที่นั่น”“เอ่อ…..”เมื่อได้ยินหลี่นากล่าวแบบนั้น ฉินเฉาก็รู้สึกประหลาดใจทันที“นานาน้อยใช้เงินที่ให้ไปคราวก่อนจนหมดแล้วเหรอ เธอจะต้องไปสอนพิเศษเพื่อหาเงินอีกทำไม?”“ไม่ใช่สักหน่อย ฉันจะใช้เงินสิ้นเปลืองแบบนั้นได้ยังไง ฉันไม่ได้ใช้เงินที่พี่ฉินเฉาให้มาเลย ฉันแค่อยากจะหาเงินด้วยตัวเอง ฉันก็มีมือมีเท้า
