นเฉากล่าวอย่างถ่อมตัว“เสี่ยวฉินช่างเป็นคนดีจริง ๆ!”ชิเฟิงก้าวเข้ามาจับมือของฉินเฉาไว้ “ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว มาเถอะ ตาแก่คนนี้จะดื่มให้สักสองแก้ว!”“ครับ…..”เมื่อพ่อของชิอิงจะดื่มให้เขาสองแก้ว เขาจะปฏิเสธมันได้ยังไงแน่นอนว่าฉินเฉาจะต้องตอบตกลงอยู่แล้วพวกเขาทั้งสามคนจึงนั่งลง จากนั้นชิเฟิงที่นั่งดื่มอยู่ข้าง ๆ ก็เริ่มเปิดบทสนทนาในเวลาเดียวกันดูเหมือนว่าพายุที่เฉียนเถี่ยหลงพาเข้ามาจะไม่ส่งผลอะไรกับพวกเขาแต่ในขณะที่ฉินเฉากำลังมองสาวสวยดื่มและกินอาหารอยู่ที่นี่ อีกด้านหนึ่ง เฉิงอิงและเจิ้งซือฉีก็กำลังนั่งอยู่บนรถตำรวจ ซึ่งกำลังขับออกไปนอกเขตชานเมืองของเมืองเซี่ยงไฮ้อย่างช้า ๆช่วงนี้พวกเธอจะต้องเดินทางไปที่ฐานทัพกองทัพอากาศ จากนั้นจึงขึ้นเฮลิคอปเตอร์เพื่อบินไปยังเมืองหลวงเหตุผลที่พวกเธอไม่ได้เดินทางด้วยสายการบินพลเรือน ก็เพราะว่าภารกิจของเจิ้งซือฉีนั้นเป็นเรื่องสำคัญมาก เส้นทางของสายการบินพลเรือนนั้นไม่ปลอดภัย ต่างจากกองทัพอากาศซึ่งมีอาวุธคุ้มกันโดยรอบจึงมีความปลอดภัยกว่ากันมากเมื่อเฉิงอิงมองเห็นแสงไฟจากป้อมปราการของกองทัพอากาศได้ลาง ๆ ในระยะไกล เธอจึงสะกิดเจิ้งซือฉี“พี่สาวฉีฉี ตื่นเร็วเข้า พวกเรากำลังจะถึงแล้ว”“อืม…..”เจิ้งซือฉีขยี้ตาด้วยความมึนงงเล็กน้อย จากนั้นเธอก็มองไปรอบ ๆและเห็นแสงไฟลาง ๆ ที่อยู่ท่ามกลางความมืดมิด“โอ้ พอไม่มีฉินเฉาแล้วมันน่าเบื่อจริง ๆ! แม้แต่การทะเลาะกันก็ไม่มีบ้
