ลังทำให้ฉันหาเงินได้ช้าลง!”เหล่าหวงกล่าวอย่างไร้ความอดทนเฉียนเถี่ยหลงกล่าวในใจ ธุรกิจเหรอ…ถุย มันไม่ใช่แค่บาร์พัง ๆหรือไงด้วยท่าทางที่ดูดุร้ายของคนกลุ่มนี้ จึงทำให้หลาย ๆ คนในชุมชนรู้สึกหวาดกลัว จนแม้แต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ยังหลับตาลงข้างหนึ่งและไม่กล้าเอ่ยถามอะไรเงินเดือนก็ไม่ได้มากมายเท่าไหร่นัก และถ้าหากมีอะไรเกิดขึ้น ขอแค่แจ้งตำรวจก็จบแล้วเฉียนเถี่ยหลงพาเหล่าหวงมาถึงประตูหน้าบ้านของชิอิง ก่อนหน้านี้ดูเหมือนว่าเหล่าหวงจะเคยมาที่บ้านของเฉียนเถี่ยหลงมาก่อน เมื่อเห็นดังนั้นเขาก็ยิ้มออกมาทันที“เฮ้ เป็นเพื่อนบ้านของน้องเฉียนงั้นเหรอ มีอะไรจะพูดบ้างล่ะพ่อผู้ดี…..”“หอคอยที่ใกล้น˺า ก็มักจะได้พระจันทร์ก่อน”เฉียนเถี่ยหลงรู้ว่าเหล่าหวงคนนี้เป็นคนจากต่างจังหวัดที่เข้ามาอยู่ในเมือง วัฒนธรรมตอนที่อีกฝ่ายอยู่โรงเรียนประถมศึกษาจึงปรากฏออกมาให้เห็นอยู่บ้างเป็นครั้งคราว“ใช่แล้ว หอคอยอะไร พระจันทร์อะไร น้องเฉียน ฉันไม่เห็นรู้ว่านายจะได้เจออะไรแบบนี้ด้วย”“โอ้ คราวนี้มันคือความรักน่ะ ความรัก…..”เฉียนเถี่ยหลงต้องการที่จะอธิบาย แต่เหล่าหวงไม่ฟังคำอธิบายของเขา“ความรักอะไร การคิดถึงใครสักคนที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครแบบนั้นน่ะเหรอ เหอะ คนอื่นเขารำคาญบทกวีของนายบ้างหรือเปล่าล่ะหลอกลวงกันชัด ๆ”เหล่าหวงต่อว่าเฉียนเถี่ยหลงอยู่หลายคำ จากนั้นเขาก็ยกเท้าถีบเข้าที่บานประตู“เปิดประตู! รีบเปิดประตูเร็ว ๆ
