ชิอิงรู้สึกเกลียดชังฉินเฉาขึ้นมา ถึงแม้ว่าเธอจะรู้ดีว่าเขากำลังหลอกเธออยู่ แต่เธอก็ยังคงกลัวมากอยู่ดีแสงเทียนที่ส่องสว่างอยู่นั้น ทำให้ชิอิงรู้สึกว่าเงาที่สะท้อนอยู่บนผนังดูน่ากลัวมากยิ่งขึ้นเธอกอดฉินเฉาเอาไว้แน่นจนเกือบจะหลอมรวมเข้าไปในร่างกายของฉินเฉาอยู่แล้วส่วนฉินเฉายกยิ้มอยู่ในใจ พลางคิดว่ากลอุบายของเขามันใช้ได้ผล“น่าเกลียดจริง ๆ … คะ คุณรู้มั้ยว่ามันทำให้ฉันกลัวมาก……”ชิอิงใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งถึงได้มีสติขึ้นมา ทำให้ร่างกายที่กำลังสั่นเทาไม่หยุดเริ่มกลับมาเป็นปกติอีกครั้งใช้เวลาอยู่สักพักเธอจึงสามารถกล่าวออกมาได้“แค่ก ๆ ไม่งั้นจะได้บรรยากาศได้ยังไง ใช่มั้ยล่ะ”มือของฉินเฉาปัดป่ายไปทั่วร่างกายของชิอิงอย่างช้า ๆ ในขณะที่กำลังเอ่ยออกมา“ละ แล้วต่อจากนั้นมันเกิดอะไรขึ้น…..”หลังจากที่ชิอิงสงบใจได้แล้ว เธอถึงได้รู้สึกว่ามือทั้งสองข้างของฉินเฉานั้นดูผิดแปลกไปร่างกายที่เย็นเฉียบของเธอเริ่มร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างกะทันหันเธอไม่ได้สัมผัสกับความรู้สึกแบบนี้มานานหลายปีแล้ว…..เธออดไม่ได้ที่จะบิดร่างกาย และทันใดนั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่าเธอเป็นแม่ม่ายเธอไม่ได้เป็นผู้หญิงใจง่ายสักหน่อย ทำไมถึงได้มีความรู้สึกแบบนี้…..ไม่ได้ ไม่ได้ เธอจะต้องหยุดมัน……ใช่แล้ว ใช่แล้ว เรื่องผี เรื่องผีเรื่องนั้นยังเล่าไม่ทันจะจบเลย…..ดังนั้นชิอิงจึงพยายามที่จะเปลี่ยนเรื่องกลับมาสู่หัวข้อที่ถูกต้องแทนแต่อารมณ์ของทั้งสองคนเริ่ม
