งปั่น และร่างกายถูกปั่นจนเละเป็นชิ้น ๆ …. ในตอนนั้นยังไม่มีใครรู้เรื่องนี้ แต่หลังจากที่มีการทาสีกำแพงก็มีคนพบว่าร่างกายของเขาได้กลายเป็นเศษเนื้อไปแล้ว…..”“น่าขยะแขยงจริง ๆ ….. เอาล่ะ ต่อไป ต่อไป”ฉินเฉารู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา พวกเขาทั้งสองคนยังไม่ทันได้ทานอาหารแต่เรื่องราวที่น่าขยะแขยงก็ทำให้รู้สึกอึดอัดขึ้นมาแปลก ๆ“ถัดไปก็คือทางเดินในอาคารเก่าของห้องสมุด มันถูกเรียกว่าบันไดที่ไม่มีที่สิ้นสุด นี่เป็นเรื่องเล่าของรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่ง ในกลางดึกคืนหนึ่งเธอมาอ่านหนังสือที่ห้องสมุดและกำลังจะกลับ เมื่อเธอกำลังเดินลงบันไดไปชั้นล่าง เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ราวกับว่ากำลังตามหลังเธอมาเธอกลัวมากแต่ก็ไม่กล้าหันหลังกลับไปมอง ได้แต่วิ่งลงบันไดไป แต่บันไดจากชั้นห้ามันกลับกลายเป็นบันไดกว่าหนึ่งร้อยชั้น และในที่สุดเธอก็ลงไปถึงชั้นล่างสักที จนเมื่อเธอมองเข้าไปในกระจกของอาคารชั้นที่หนึ่ง เธอก็เห็นว่ามีคนอยู่ในนั้น……”“มันเป็นยังไง?” ฉินเฉาเอ่ยถามด้วยความสงสัย“ไม่รู้เหมือนกัน เธอกลัวจนจำไม่ได้แล้ว”ชิอิงยักไหล่“เชี่ย เป็นเรื่องที่ไม่มีหัวไม่มีหางอะไรเลย น่าเบื่อชะมัด ต่อไปล่ะ!”“นี่คือเรื่องที่ว่ากันว่าน่ากลัวที่สุด เรื่องนี้เกิดขึ้นในห้องคอมพิวเตอร์ในศูนย์คอมพิวเตอร์ชั้นสาม ได้ยินมาว่ามีอาจารย์วิชาคอมพิวเตอร์คนหนึ่งที่ประจำการอยู่ในศูนย์คอมพิวเตอร์เกิดฝันร้ายขึ้นมา เขาฝันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ใส่ผ้าพันคอส
