เมื่อได้ยินแบบนั้น ชิอิงก็กระวนกระวายขึ้นมาอีกครั้ง เธอเงยหน้าขึ้นมองฉินเฉาด้วยความไม่สบายใจ“ละ แล้วเป็นยังไงต่อเหรอ….”“หลังจากที่สองคนนั้นตื่นขึ้นมา ตอนแรกพวกเขาก็อารมณ์เสียมาก พวกเขากำลังนอนหลับอยู่ดี ๆ แต่ก็ต้องถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาตอนกลางดึกอย่างกะทันหัน คงไม่มีใครที่จะไม่หงุดหงิดหรอก แต่หลังจากที่ตื่นมาและเห็นท่าทางของพี่สาม พวกเขาก็เกิดกลัวขึ้นมาและหายง่วงทันที พี่ใหญ่ถามฉันว่าพี่สามกำลังฝันร้ายหรือเปล่า และต้องการที่จะปลุกเขาให้ตื่นขึ้นมา”แววตาของฉินเฉามีม่านหมอกปรากฏขึ้น ราวกับว่าเขากำลังนึกถึงภาพเหตุการณ์นั้นอยู่สีหน้าอึมครึมที่เขาแสดงออกมา ทำให้ชิอิงที่ได้เห็นดังนั้นก็ยิ่งรู้สึกหวาดผวามากขึ้นผู้ชายคนนี้แสดงสีหน้าออกมาได้ดีว่าใครกำลังทำสิ่งใดในยามที่เขากำลังเล่าเรื่อง“ฉันห้ามพี่ใหญ่ที่กำลังจะเข้าไปปลุกพี่สาม และเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้และเรื่องในห้อง 106 ให้เขาฟัง ตอนนั้นทั้งพี่ใหญ่และพี่ห้าหวาดกลัวมาก พี่ใหญ่ของฉันเป็นผู้ชายที่กล้าหาญซึ่งมาจากมณฑลซานตง แต่เขากลัวจนไม่กล้าที่จะอยู่ในห้อง และต้องไปขอเจ้าหน้าที่เพื่อเปลี่ยนห้องนอน”“แล้วพวกคุณเปลี่ยนห้องได้หรือเปล่า?”“อืม พวกเราบอกเรื่องนี้กับเจ้าหน้าที่ แต่เจ้าหน้าที่ต่อว่าพวกเราสามคน บอกว่าพวกเรากำลังจงใจสร้างปัญหาขึ้นมา พวกเราไม่มีทางเลือก เพราะว่าไม่มีที่อื่นให้อยู่แล้ว ก็เลยยังต้องอยู่ในห้อง 108 ไปก่อนชั่วคราว แต่
