อิงนั่งลงคนละฝั่งกับฉินเฉา จากนั้นเธอก็มองเขา และกล่าวพร้อมรอยยิ้มเมื่อก่อนสามีของเธอจะเล่าเรื่องผีให้เธอฟังทุกคืน หรือไม่ก็ดูหนังผีด้วยกัน และเมื่อเธอกลัว เธอก็จะเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของสามีแต่หลังจากที่สามีของเธอเสียชีวิต ชีวิตแบบนั้นก็หายออกไปจากโลกของเธอจนหมดสิ้นจนตอนนี้เมื่อฉินเฉาเอ่ยถึงเรื่องนี้ มันจึงทำให้เธอเริ่มรู้สึกคิดถึงมันขึ้นมาจะมีผู้หญิงคนไหนบ้างที่ไม่อยากออดอ้อนอยู่ในอ้อมแขนของผู้ชายของเธอ?โดยเฉพาะชิอิง แม่ม่ายสาวสวยคนนี้ไม่ได้ถูกผู้ชายคนไหนปกป้องมาเป็นเวลานานแล้ว“เล่าสิ…..”ชิอิงคะยั้นคะยอ“นี่….”ฉินเฉาขุดคุ้ยสิ่งที่อยู่ในสมอง เขาเป็นผู้ชายที่ไร้ความละเอียดอ่อนแบบสุด ๆ จะจดจำเรื่องผีสักเรื่องได้ที่ไหนก่อนหน้านี้ที่เคยมีคนมาเล่าให้ฟัง เขาก็แค่ฟังมันมาผ่าน ๆ และหลังจากนั้นก็ลืมมันไปจากสมอง“ถ้าอย่างนั้น ฉันก็จะเล่าเรื่องจริงตอนที่ฉันยังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยให้เธอฟัง”ฉินเฉาครุ่นคิด แล้วจึงเล่าเรื่องที่เขาได้ประสบพบเจอมาให้เธอฟัง“เยี่ยมเลย ยิ่งเป็นเรื่องที่เคยเจอมากับตัวก็ยิ่งดี!”ชิอิงรู้สึกสนใจเป็นอย่างมาก“อืม…. ในตอนนั้นฉันยังเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 4”ฉินเฉานึกย้อนกลับไปและเริ่มเล่าเรื่อง “ฉันเป็นคนที่เรียนไม่เก่งในช่วงที่กำลังสอบเข้ามหาวิทยาลัย นักเรียนที่เรียนด้านภาพยนตร์จะถูกมองว่าเป็นนักเรียนสายศิลป์ เมื่อเป็นแบบนั้น ตราบใดที่ผ่านการสอบวิชาทางเทคนิคไปแล้ว ก็ไม่จำเป็นที
