ชั้นก็ถูกปิดและไม่ให้ใครเข้าไปได้”เมื่อฉินเฉานึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาก็อดที่จะคิดไม่ได้อันที่จริงเรื่องนี้ก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากเรื่องผีที่กวงหยวนไม่ว่าจะเป็นในมหาวิทยาลัยไหนก็จะมีคนที่ปลงไม่ตกในเรื่องความรักชิอิงรู้สึกกังวลใจเล็กน้อย ในห้องนี้มืดมาก อีกทั้งประตูห้องครัวก็ถูกปิดสนิทไปแล้วถึงแม้ว่านอกหน้าต่างจะมีแสงแดดสาดส่อง แต่มันก็ถูกกั้นด้วยผ้าม่านผืนหนาแสงเทียนสลัว ๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศภายในห้องดูแปลกมากขึ้นไปอีกอีกทั้งฉินเฉายังจงใจกดเสียงให้ต˹าลง เธอมีความคิดอยากจะโผเข้าไปกอดฉินเฉา แต่ก็ยังฟังเขาเล่าต่อไปอย่างไรก็ตาม เรื่องโอบกอดอะไรพวกนี้ ถ้าหากให้เป็นคนเริ่มทำก่อน มันก็จะดูน่าอายเกินไป…นี่เธอกำลังพูดอะไรอยู่ เธอเป็นผู้หญิงที่เอาจริงเอาจังนะ…..“มหาวิทยาลัยก็ยังคงไม่ลงทุนอยู่ดี พวกเขาทำแค่เพียงล็อกชั้นแรกของหอพักด้วยประตูเหล็กเท่านั้น แต่นักเรียนก็ยังสามารถขึ้นไปบนชั้นสองได้ด้วยบันไดและยังคงใช้สิ่งของอื่น ๆ ที่มีอยู่ต่อไปได้ ในตอนนั้นฉันยังเป็นนักศึกษาใหม่ พอได้ฟังเรื่องแบบนี้ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก และปล่อยมันไป”ฉินเฉายังคงเล่าต่อไป“แต่ตอนที่ฉันอยู่ปี 4 มหาวิทยาลัยก็เริ่มปรับเปลี่ยนห้องนอน และสร้างอาคารหอพักเพิ่มอีกสองแห่งเพื่อรองรับนักศึกษาที่เข้ามาพักอาศัย พวกเราที่เป็นรุ่นพี่ทั้งหมดถูกย้ายให้ไปอยู่ในหอพักเก่า อาคารที่เคยเป็นหอพักหญิงในตอนนั้นก็มีพวกเราย้ายเข้าไปอยู่ด้วย ในตอนน
