!”พนักงานรีบรุดเข้ามาต่อยเฉียนเถี่ยหลงที่อยู่บนพื้นเฉียนเถี่ยหลงทำหน้าราวกับวัว“ใครขโมยโทรศัพท์มือถือของแก!”เขาตะโกนออกมาด้วยความไม่พอใจ ในขณะเดียวกันสะโพกของเขาก็ถูกพนักงานเตะจนรู้สึกเจ็บปวด พนักงานคนนั้นฉีกยิ้มแล้วพูดออกมาด้วยความเย็นชา“เหอะ โทรศัพท์มือถือของฉันก็อยู่ในมือของแกไง ยังกล้าทำตัวหน้าทำไม่อายอีก! แจ้งความแล้วส่งตัวไอ้หัวขโมยคนนี้ให้ตำรวจซะ!”พนักงานตบปากเฉียนเถี่ยหลง ไอ้หัวขโมยบัดซบ!เฉียนเถี่ยหลงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อสักครู่นี้เขากังวลมากเกินไป จึงวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วและลืมคืนโทรศัพท์มือถือให้อีกฝ่าย…..เขายังถือมันไว้ในมืออยู่เลยอยะ อยากจะร้องไห้ชะมัดใบหน้าของเขามันเจ็บไปหมด!ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็พากันเหน็บแนมและจ้องมองด้วยความโกรธเคือง เขาอยากตายจริงๆ!คนกลุ่มนี้ไม่สนใจว่าเฉียนเถี่ยหลงจะเต็มใจหรือไม่ พวกเขารวบตัวเขาไปยังสถานีตำรวจทันทีและในเวลานี้ ฉินเฉาและชิอิงกำลังรอจ่ายเงินอยู่ในซุปเปอร์มาร์เก็ตอีกแห่งหนึ่ง“จะรูดบัตรหรือว่าชำระเป็นเงินสดดีคะ?”พนักงานเอ่ยถามด้วยความสุภาพ“เงิดสด…..”ในขณะที่ชิอิงกำลังจะกล่าว ฉินเฉาก็โบกมือเสียก่อน “ฉันจะจ่ายเอง!”เมื่อพูดจบ เขาก็หยิบกระเป๋าสตางค์และดึงธนบัตรหลายร้อยหยวนออกมาจากด้านในกระเป๋า“อ๊ะ ฉินเฉา ตกลงกันเอาไว้แล้วนี่ว่าฉันจะเป็นคนเลี้ยงคุณ แล้วจะให้คุณจ่ายได้ยังไง!”ชิอิงกล่าวออกมาด้วยความไม่สบายใจ“เฮ้ ไม่ใช่ฉันเลี้ยง แต่เป็นคุณเฉียน
