ความฝันของเฉิงอิงได้หายไปแล้วทันใดนั้นฉินเฉาซึ่งกำลังอยู่ในช่วงเข้าด้ายเข้าเข็มก็กลับมามีสติอยู่ในโลกแห่งความจริงอย่างไม่เต็มใจนัก“นายท่านคะ เธอตื่นแล้ว”เสียงของฮ่วนดังขึ้น ดูเหมือนว่าฮ่วนจะทำให้ฉินเฉาเกิดอาการสั่นอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้อยู่บ่อยครั้ง “ดังนั้นนายท่านจึงถูกส่งตัวกลับมาค่ะ”“อืม ฉันรู้แล้ว…..”ฉินเฉายังคงหลับตาและแกล้งหลับ แต่ภูตผีหลัวซาได้ลอยออกมาจากร่างกายของเขาเพื่อดูความเคลื่อนไหวของเฉิงอิงเขาเห็นเฉิงอิงลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอกะพริบตาอยู่หลายครั้ง บนใบหน้าของเธอยังคงมีร่องรอยของฤดูวสันต์ที่ยังติดอยู่เสียงเรียกเข้าซึ่งฟังดูน่ารักน่าชังยังคงดังอย่างต่อเนื่อง เธอรีบยื่นมือออกไปหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า และเมื่อเห็นเบอร์ที่แสดงอยู่บนหน้าจอ เธอก็พลันตื่นตระหนกและรีบเอาโทรศัพท์มือถือแนบหูทันที“ผู้อำนวยการหลี่!”“เสี่ยวเฉิง วันนี้คุณมัวแต่ทำอะไรอยู่!”เสียงจากปลายสายฟังดูไม่พอใจเล็กน้อย และกล่าวตำหนิขึ้นมา“เจ้าหน้าที่ตำรวจหน่วยพิเศษส่งคำเตือนมาเร่งผมสองรอบแล้ว พวกเราตกลงกันเอาไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่าวันนี้ตอนแปดโมง ผมจะไปรับพวกคุณและดร.เจิ้งซือฉีที่จัตุรัสปราชาชน! แล้วพวกคุณอยู่ที่ไหนกัน!”“โอ้ ขอโทษค่ะผู้อำนวยการหลี่ พวกเรามีปัญหาเล็กน้อยเกิดขึ้นที่นี่!”เฉิงอิงมองนาฬิกา ทันใดนั้นเธอก็ตกใจ แม่เจ้า นี่มันเก้าโมงกว่าแล้วดูเหมือนว่าความฝันในฤดูวสันต์จะยาวนานมากเธอเอง
