าขาที่เจ็ดและยังมอบสิทธิพิเศษให้กับพวกเขา“ผู้อำนวยการหลี่สบายใจได้ค่ะ พวกเราได้แก้ปัญหานั้นแล้วและจะรีบไปให้ถึงที่นั่นในทันที ต้องขอโทษเจ้าหน้าที่ตำรวจหน่วยพิเศษด้วยค่ะ”“เข้าใจแล้ว ผมจะดำเนินการเรื่องเจ้าหน้าที่ตำรวจหน่วยพิเศษเองส่วนพวกคุณจะต้องรับรองความปลอดภัยของดร.เจิ้งซือฉีให้ดี”ผู้อำนวยการหลี่กล่าว ก่อนที่เขาจะวางสายเขายังมีเรื่องมากมายที่จะต้องจัดการอย่างเรื่องที่สหรัฐฯ เพิกถอนหนังสือเดินทางของโจวซูปิน และไม่ยอมให้สายลับไพ่ตายของเขาได้เดินทางกลับไปยังประเทศบ้านเกิดเขาจะพูดออกไปได้ยังไงว่าเด็กคนนี้เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาเขาจะต้องคิดหาวิธีในการพาตัวโจวซูปินกลับมาเขาไม่สามารถปล่อยให้โจวซูปินอยู่ในสถานทูตแบบนั้นตลอดไปได้ด้วยอารมณ์ของโจวซูปิน คงรู้สึกเหมือนกับอึไม่ออกเป็นแน่เมื่อเฉิงอิงวางสาย เธอก็รีบปลุกพวกฉินเฉาอย่างรวดเร็วทั้งเขาและเจิ้งซือฉีต่างก็หลับลึกมากไม่รู้ว่าพวกเขากำลังฝันอะไรกันอยู่ แต่แน่นอนว่ามันจะต้องไม่ใช่ความฝันที่น่าอายแบบนั้นแน่…..เมื่อมองไปยังใบหน้าของฉินเฉาในยามที่เขากำลังหลับ เธอก็คิดถึงความฝันอันแสนไร้สาระของเธอขึ้นมาได้ เฉิงอิงอดไม่ได้ที่จะหนีบขาทั้งสองข้าง และคิดถึงความรู้สึกที่เข้ามาโอบล้อมร่างกายของเธอเอาไว้น่าเกลียดจริง ๆ …..เธอฝันแบบนั้นได้ยังไง…..ไม่สิ นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดถึงเรื่องพวกนี้“ฉินเฉา ฉินเฉา ตื่นเร็วเข้า นายนอนต่อไม่ได้แล้ว!”เฉิงอิงโบ
