ฉินเฉาเก็บปืนกลับไปในขณะที่มองเฉิงอิงซึ่งกำลังโกรธเคืองจากนั้นเขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาและกล่าวว่า “ทำไมฉันถึงจะยิงไม่ได้ ในเมื่อพวกมันกำลังคุกคามความปลอดภัยของคนที่ฉันต้องปกป้อง ยิ่งไปกว่านั้นฉันยังแตกต่างจากเธอ ฉันไม่จำเป็นที่จะต้องรายงานใครถ้าหากฉันจะยิง นอกจากนี้ฉันยังมีสิทธิ์คุ้มครองการฆ่าด้วยถึงแม้ว่าฉันจะฆ่าพวกมันจริง ๆ มันก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย”“ฉันรู้ว่านายทั้งยอดเยี่ยมและแข็งแกร่งมาก แต่นายจะไม่สนใจชีวิตของคนธรรมดาแบบนี้ไม่ได้!”ในคราวนี้เฉิงอิงดูจริงจังเป็นอย่างมาก และเธอก็รู้สึกไม่พอใจฉินเฉาเอามาก ๆ ด้วยเช่นกัน “พวกนั้นเป็นแค่นักเลงกระจอกธรรมดา ๆ ที่มีบ้านและคนในครอบครัว ถ้าหากนายฆ่าพวกเขาแล้วครอบครัวของพวกเขาจะทำยังไง? นายช่วยเคารพชีวิตของพวกเขาได้หรือเปล่า?”“ถ้าอยากให้คนอื่นเคารพเธอ เธอก็ต้องเรียนรู้ที่จะเคารพซึ่งกันและกันก่อน”ฉินเฉากล่าวขึ้นมาทีละคำ “คนพวกนี้มีใครที่เคารพชีวิตของเธอบ้าง? พวกมันจะใช้มีดแทงเธอให้ตาย เธอลืมไปแล้วหรือไง?”“นั่น นั่นไม่ใช่…..”“อย่ามาพูดเรื่องทฤษฎีกับฉินเฉา!”ฉินเฉากล่าวด้วยความเย็นชา “ฉินเฉาคนนี้ไม่เคยเชื่อในทฤษฎีพวกนั้น ฉันรู้เพียงแค่ว่ากฎของสังคมสมัยนี้คือปลาใหญ่กินปลาเล็ก ถ้าหากเธอแสดงความอ่อนแอออกมา เธอก็จะถูกคนอื่นกิน”ไม่ว่าจะเป็นโลกของผู้ฝึกตนหรือแม้กระทั่งในสังคมปัจจุบันก็ล้วนแต่เป็นสังคมที่มีมนุษย์กินคนอยู่ทั้งนั้น“ฉันสามารถสุภาพแ
