กที่สุดฉันก็จะจับนายไปเผาบนไม้กางเขนเท่านั้นแหละ”“เอ่อ ฉันไม่ใช่แม่มดสักหน่อย”ฉินเฉากลอกตา จากนั้นทั้งคู่ก็ลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิบนเตียงนอนเขาแบมือข้างหนึ่งออกมา“ดูให้ดีล่ะ….”เมื่อกล่าวดังนั้น เปลวไฟสีขาวก็ปรากฏออกมาจากฝ่ามือของเขาเฉิงอิงมองมันด้วยดวงตาที่ลุกวาว“มีไฟปรากฏออกมา…”“ยังมีอีก…..”จากนั้นเขาก็ใช้นิ้วมืออีกข้างวาดรูปวงกลมขึ้นมาสายน˺าใส ๆ ไหลออกมา ก่อนที่จะก่อตัวเป็นเส้นด้ายบาง ๆ ที่พันรอบนิ้วมือของเขา“นะ น˺าไหลออกมาแล้ว!”เฉิงอิงกล่าวด้วยความประหลาดใจแต่ฉินเฉาเหงื่อแตกพลั่กเต็มศีรษะเชี่ย…..คำพูดนี้ฟังดูลามกมากโชคดีที่เขาเป็นสุภาพบุรุษผู้มีเกียรติ เขาจึงไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น“อย่างไรก็ตาม นายกับคนที่มีพลังวิเศษสองคนนั้นแตกต่างกันหรือเปล่า?”เฉิงอิงเอ่ยถาม“ต้องแตกต่างกันอยู่แล้ว”ฉินเฉากล่าวว่า “พลังวิเศษเป็นพลังที่เกิดขึ้นมาเองโดยไม่ตั้งใจถึงแม้ว่ามันจะดูแปลก แต่ในคนสิบล้านคน จะมีคนที่มีพลังแบบนี้ได้แค่คนเดียวเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะสามารถควบคุมพลังได้”ฉินเฉากล่าว จากนั้นเขาก็ยกฝ่ามือขึ้นมา และใช้ฝ่ามือข้างนั้นปัดผ่านหมอกสีขาว “แต่ผู้ฝึกตนอย่างพวกเรานั้น ไม่ว่าใครก็สามารถที่จะฝึกฝนได้ และสิ่งที่จะต้องฝึกฝนก็คือพลังลมปราณ เมื่อมีพลังลมปราณนี้แล้ว พวกเราก็จะสามารถสื่อสารและสัมผัสกับพลังลมปราณในโลกใบนี้ และเปลี่ยนมันให้กลายมาเป็นพลังของพวกเราได้ อย่างเปลวไ
