“อะไรนะ?”ฉินเฉามองเฮยฉีหลินที่เกิดบ้าคลั่งขึ้นมา ไม่รู้ว่าเขามีความคิดแบบนี้ขึ้นมาได้ยังไง“แกบ้าไปแล้วเหรอ? ฉันยอมรับในความสามารถของแก ว่าแกมีความสามารถที่จะฆ่าฉันได้ แต่จะให้ฉันคุกเข่าคำนับแกเหรอ ฝันไปเถอะ”ด้วยความทะนงตัวของฉินเฉา เขาจะไม่ยอมคุกเข่าคำนับเฮยฉีหลินอย่างเด็ดขาดศักดิ์ศรีเป็นสิ่งสุดท้ายของมนุษย์ ถ้าหากละทิ้งมันไปแล้วชีวิตจะยังมีความหมายอะไรเหลืออยู่?ไม่ว่ายังไงก็จะต้องตายอยู่แล้ว การตายอย่างมีความสุขหรือทุกข์ทรมานมันจะไปแตกต่างกันยังไง?“หึ ๆ ไม่เป็นไร ในเมื่อเจ้าต้องการที่จะทรมานมากนัก ข้าก็จะให้เจ้าสัมผัสกับมันก่อน”เฮยฉีหลินกล่าว จากนั้นเขาก็ยื่นมือขวาออกมา ก่อนที่จะโยนเปลวไฟสีดำจากฝ่ามือไปยังร่างกายของฉินเฉาเปลวไฟสีดำนี้ราวกับแมลงกินกระดูก มันเจาะทะลุเข้าไปในร่างกายของฉินเฉาทันทีเปลวไฟ?ในไม่ช้า ฉินเฉาที่เพิ่งจะได้รู้สึกโล่งใจก็พลันปวดแสบปวดร้อนไปทั่วร่างกายจากเปลวไฟที่กำลังแผดเผาเขาอยู่ฉินเฉาจำได้ลาง ๆ ว่าตอนที่เขาเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษา เขาเคยเอาไฟแช็กมาเล่นกับเพื่อนด้วยความซุกซนแต่จู่ ๆ ไฟแช็กก็ระเบิดโดยไม่ตั้งใจ เปลวไฟเผาไหม้มือของเขาเขารู้สึกเจ็บปวดและทรมานมากความปวดแสบปวดร้อนจากการถูกเผา ความรู้สึกนั้นเลือนรางไปจากความทรงจำของเขาแล้ว แต่ตอนนี้ความรู้สึกที่อยู่ลึกลงไป ได้กลับมาอีกครั้งฉินเฉามีเพลิงหยินเก้าเร้นลับ แต่ภูมิคุ้มกันความร้อนกลับใช้ไม่ได้ผลในตอนนี้!“นี่
