ืนนี้เขาเป็นของข้า”“เชี่ย! รสนิยมของแกนี่มันหนักหน่วงจริง ๆ!”ฉินเฉาตะโกนออกมา “ขอโทษนะ แต่ฉันชอบผู้หญิง ถ้าหากแกชอบผู้ชาย แกไปหาเทาเที่ยจะดีกว่า เจ้านั่นตัวใหญ่! หน้าดำ ร่างกายกำยำ และรับประกันได้เลยว่าจะต้องตอบสนองความต้องการทั้งหมดของแกได้แน่! แต่ถ้าหากยังใช้ไม่ได้จริง ๆ ล่ะก็ แกก็กลับร่างเดิมของแกแล้วไปเล่นกับสัตว์อสูรเอาเองเถอะ!”คำพูดของฉินเฉาราวกับสายฟ้าที่ผ่าลงมาใส่ทั้งสองคนโดยเฉพาะเฮยฉีหลินที่กำลังเรียนรู้การใช้ชีวิตในปัจจุบัน เส้นเลือดปรากฏขึ้นเต็มศีรษะของเขาแล้ว“อิงเทียน ไม่คิดเลยว่าในชาตินี้เจ้าจะมีฝีปากกล้าแบบนี้ได้”“ฝีปากกล้าอย่างนั้นเหรอ?”ฉินเฉาฉีกยิ้มออกมา “ฉันไม่ได้มีฝีปากกล้าอะไรหรอก แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าฉวนเฟิง เลขาของนายจะมีฝีปากกล้าจนทำให้เลือดของนายเดือดพล่านขึ้นมาได้หรือเปล่า…..”คราวนี้เฮยฉีหลินไม่เข้าใจ แต่เขารู้ว่ามันจะต้องไม่ใช่คำที่ใช้ชื่นชมอย่างแน่นอน“อิงเทียน ไม่ว่าเจ้าจะปากดีขนาดไหนมันก็ไร้ประโยชน์ เพราะว่าวันนี้จะเป็นวันตายของเจ้า”เฮยฉีหลินยิ้มออกมา “ถึงแม้ว่าข้าจะสัญญาเอาไว้แล้วว่าจะไม่ยุ่งกับผู้หญิงของเจ้า แต่กับเจ้านั้น ข้าจะไม่เมตตาอย่างแน่นอน”“โอ้?”ฉินเฉายิ้มออกมาบ้าง “แกไม่กลัวว่าอิงเทียนจะตื่นขึ้นมาอัดแกหรือไง?”“อิงเทียน? ฮ่า ๆ ๆ!”เฮยฉีหลินหัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย เขาหัวเราะออกมาอย่างไม่อายใครและมันทำให้ความมืดมิดในตอนกลางคืนยิ่งดูมืดมนมากขึ้นไป
