ไม่พอใจ “ในเมื่อพวกเจ้าไม่เชื่อข้า ไม่ว่าพวกเจ้าต้องการอะไร ข้าก็จะไม่สนใจพวกเจ้าอีกต่อไป!”“ไม่นะ ท่านยอดฝีมือ!”เฉิงอิงรีบเอ่ยขอโทษอย่างรวดเร็ว “มันเป็นความผิดของเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้เองค่ะ ท่านยอดฝีมือเป็นผู้อาวุโส อีกทั้งยังเป็นคนที่มีคุณธรรมสูงส่ง อย่าได้ลดตัวลงมาอยู่ในระดับเดียวกันกับผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้เลย… แต่ฉันไม่เคยเห็นจริง ๆ ….. มนุษย์นกที่ว่านั่น ฉันก็เลยไม่อยากจะเชื่อขึ้นมา”“ช่างมันเถอะ ข้าจะไม่ลดตัวลงไปอยู่ในระดับเดียวกับเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเจ้า”หลัวเต๋อผู้ถูกเยินยอรู้สึกพึงพอใจขึ้นมา“ขอบคุณท่านยอดฝีมือ ท่านยอดฝีมือช่างใจกว้างจริง ๆ สมแล้วที่ท่านมีฝีมือสูงส่ง!”“ใช่แล้ว! ข้าเป็นใครกันล่ะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ …..”หลัวเต๋อหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข “ถ้าหากพวกเจ้าอยากเห็นมนุษย์นก ข้าสามารถช่วยพวกเจ้าได้”“จริงเหรอ?”เฉิงอิงและเจิ้งซือฉีรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา ในสถานที่ปิดทึบแบบนี้ พวกเธอจะสามารถมองเห็นข้างนอกได้จริง ๆ เหรอ?“แน่นอน พวกเจ้าไม่เชื่อคำพูดของยอดฝีมือหรือไง?”“เชื่อค่ะ! เชื่อ จะหมื่นครั้งก็ยังเชื่อ!”ในคราวนี้เจิ้งซือฉีและเฉิงอิงรู้กันโดยที่ไม่ต้องบอก ทั้งสองคนจึงพูดออกมาพร้อมกัน“หากเชื่อก็ดี ข้าจะแสดงให้พวกเจ้าได้ดู”หลัวเต๋อหัวเราะออกมา จากนั้นเขาก็ใช้วิชาบางอย่างกับระฆังหยินหยางทันใดนั้นเฉิงอิงและเจิ้งซือฉีก็ต้องรู้สึกประหลาดใจเมื่อพบว่ามีแสงสีขาวปรากฏขึ้นด้านหน้าจา
