่รอบ ๆ ได้กลายเป็นเศษหินและซากปรักหักพังไปแล้วแต่ระฆังสีดำยังคงตั้งตระหง่านอยู่อย่างนั้นไม่ไปไหนในสภาพที่สมบูรณ์ดังเดิม“มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง! บัดซบ!”จองโฮจุนบันดาลโทสะด้วยการเตะเข้ากับระฆังสีดำเคร้ง!ระฆังสีดำไม่เป็นอะไรจากแรงเตะ แต่กระดูกหน้าแข้งของจองโฮจุนหักไปแล้ว เขาทรุดตัวลงไปนั่งบนพื้นด้วยความเจ็บปวด“อ๊าก! ขาของฉัน! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่! ใครก็ได้ช่วยบอกฉันทีเถอะ!”“ความโง่เขลาของเจ้า ทำให้พระเจ้าต้องโศกเศร้า”ในขณะนั้นเองบาทหลวงผู้สวมเสื้อคลุมตัวยาวสีดำและถือคัมภีร์ไบเบิลในมือก็ปรากฏตัวต่อหน้าทหารชาวเกาหลีใต้เหล่านี้“กะ แกเป็นใคร?”จองโฮจุนตื่นตระหนก“ข้าแต่พระบิดา โปรดให้อภัยเด็กที่โง่เขลาเหล่านี้ด้วยเถิด”ชายผู้ถือพระคัมภีร์กล่าวด้วยรอยยิ้ม “เจ้าไม่เห็นหรือไงว่าข้าคือบาทหลวง?”บาทหลวงกล่าว ก่อนที่จะเหยียดนิ้วชี้ไปที่หน้าผากของจองโฮจุนเบา ๆ “พระเจ้าตรัสกับข้าว่าเจ้าควรที่จะลงนรกไปได้แล้ว”
