็ถูกรื้อทำลายออกไปเช่นเดียวกันแสงอาทิตย์ตอนเที่ยงอันสวยงามสาดส่องเข้ามาถึงคนทั้งคู่ที่อยู่ข้างในสภาพฮุ่นตุ้นนั้นสะบักสะบอมเล็กน้อย เขารับหมัดของปรมาจารย์ขั้นประกายแสงที่ถูกห่อหุ้มไปด้วยพลังของคชสารปีศาจเก้าเร้นลับเข้าไปอย่างจัง ทำให้กระดูกที่แขนซ้ายของเขาหัก ร่างของเขาราวกับว่าวสายป่านขาดลอยออกไปกระแทกกับกำแพงและพุ่งเข้าชนกับบ้านอีกหลายหลังจนเกิดฝุ่นควันคลุ้งโขมงโชคดีที่ภาพลวงตาโบราณยังคงแผ่ขยายอาณาเขตตามเขาไปด้วยไม่อย่างนั้นการต่อสู้ในครั้งนี้คงจะทำให้ผู้คนจำนวนมากต้องแตกตื่น“เจ้ากำลังเล่นลูกไม้กับพวกเรา!”เฮยฉีหลินมองฉินเฉาและขมวดคิ้วมุ่น “เจ้าอยู่ในขั้นประกายแสง… ไม่สิ…..นี่เป็นเพราะกำไลเก้ามังกร!”เขายังคงรู้ว่าอะไรเป็นอะไรอยู่เช่นเดิม เมื่อเขาเห็นอาร์ติแฟคที่ซ่อนอยู่ในร่างกายของฉินเฉา“ข้าว่าแล้ว ว่าทำไมเจ้าถึงสามารถข้ามผ่านระดับพลังขึ้นไปได้หลายขั้นเช่นนี้!”เขาหัวเราะออกมา “ไม่เลว ไม่เลว…..”“ลูกน้องที่ไร้ประโยชน์ของแกเอาชนะฉันไม่ได้หรอก”ฉินเฉากล่าวเย้ยหยัน“เรื่องนั้นก็ยากที่จะพูดออกมา”เฮยฉีหลินยิ้มออกมา จากนั้นเขาก็โยนเปลวไฟสีดำลูกหนึ่งไปข้างหน้า เปลวไฟนั้นบิดตัวอย่างต่อเนื่อง และทันใดนั้นก็มีร่างร่างหนึ่งก้าวออกมาจากด้านในนั่นคือฮุ่นตุ้นเขาถูกเปลวไฟของเฮยฉีหลินดึงตัวกลับมาที่ร้านกาแฟ“บัดซบ…..”ที่มุมปากของฮุ่นตุ้นมีเลือดไหลออกมา เขามองฉินเฉาด้วยแววตาอันโหดเหี้ยม “บอส ข้าจะฆ่ามัน
