ีก็บีบเข้าที่ลำคอของตัวเองอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อเธอบีบคอตัวเอง เสียงที่เธอกำลังจะเปล่งออกมาจึงติดอยู่ในลำคอและไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีก“ท่าน… ท่านไป๋เจ๋อ…..”สิ่งที่เธอทำได้จึงมีเพียงการเค้นคำพูดไม่กี่คำออกมาจากลำคอเท่านั้น“ชาติหน้าก็จงจำเอาไว้ว่าอย่าเกิดมาเป็นอสูรโบราณ”ไป๋เจ๋อเหยียดนิ้วออกไปสัมผัสกับหน้าผากของหยวนเฟยจีเบา ๆแววตาของหยวนเฟยจีดูเลื่อนลอยไปในทันทีวิญญาณที่อยู่ภายในร่างกายของเธอแหลกสลายไปแล้วแต่ไป๋เจ๋อไม่ต้องการที่จะทิ้งหลักฐานเอาไว้ เขายื่นมือข้างหนึ่งและปลดปล่อยเปลวไฟสีขาวออกไปทำลายร่างของหยวนเฟยจีจนไม่เหลือซากจากนั้นบนมุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มเยาะ เขาเดินเข้าไปในหลุมฝังศพที่เต็มไปด้วยขวากหนามหนามเหล่านี้ขวางทางเขาเอาไว้แต่พวกมันทำอะไรไป๋เจ๋อไม่ได้“รับบัญชา กระจายตัว”เมื่อเขาใช้คาถา หนามเหล่านี้ก็เคลื่อนตัวถอยออกไปยังสองข้างทาง และเปิดทางให้เข้าไปยังหลุมฝังศพขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านในราวกับเข้าใจในคำสั่งในหลุมฝังศพมีไม้บรรทัดปักเอาไว้“ไม้บรรทัดเหรินจุน”ไป๋เจ๋อมองไม้บรรทัด และกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ภารกิจของเจ้าจะต้องจบสิ้นแต่เพียงเท่านี้”สิ้นเสียงนั้น เขาก็ค่อย ๆ ใช้พลังปราณกรีดข้อมือของตัวเองเบา ๆเพื่อให้เลือดจากบาดแผลไหลลงไปบนหลุมฝังศพ“ฝ่าบาท อย่าได้ตำหนิข้าเลย… หากจะทำให้ท่านรอดพ้นจากเงื้อมมือของอิงเทียน…. ก็มีแต่เพียงอสูรโบราณเท่านั้นที่สามารถไว้ใจได้”เมื่อไป๋เจ๋อหยดเลือดลงไป
