่าเรือเอาไว้ซะ คูลัม นายขับเฮลิคอปเตอร์ลงไปบนเรือเดี๋ยวนี้!”หากกลับไปเขาก็ต้องไปลาออกอยู่ดี เพราะฉะนั้นเขาก็ควรที่จะลงมือให้ถึงที่สุด!“ราล์ฟ รอก่อน”ในขณะนั้นเองเสียงของกอร์ดอนก็ดังขึ้นมา“ฉันไม่มีเวลามารอแล้ว…..”ราล์ฟส่ายหน้า “ถ้าถึงน่านน˺าสากลเมื่อไหร่ พวกเราก็จะทำอะไรพวกมันไม่ได้แล้ว”“เรื่องนั้นก็ไม่แน่เสมอไป”กอร์ดอนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ฉันเพิ่งจะได้รับข้อความมาว่าฟอร์ดและอัลอยู่บนเรือลำนั้น…..”“จริงเหรอ?”เมื่อราล์ฟได้ยินชื่อของสองคนนั้น ดวงตาของเขาก็เป็นประกายทันที “เยี่ยมไปเลย ถ้าหากฉันรู้อยู่แล้วว่ามีพวกเขาอยู่ ฉันยังจะต้องกังวลอะไรอีก!”“อืม ถ้าหากให้สองคนนี้เป็นคนจัดการก็จะไม่มีใครที่จะได้ครอบครองโครงการดาวเทียมนอกจากสหรัฐฯ อีกแล้ว………….”ฉินเฉายืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ เขามองเฮลิคอปเตอร์บนท้องฟ้าที่บินจากไปด้วยความสงสัยราล์ฟไปแล้วงั้นเหรอ?นี่มันไม่ถูกต้อง เขาตัดใจจากโครงการดาวเทียมไปแล้วหรือไง?“ท่านผู้นำตระกูลครับ พรุ่งนี้เช้าพวกเราจะแวะที่เมืองเซี่ยงไฮ้ในประเทศจีน”กัปตันกล่าวกับฉินเฉาด้วยความนอบน้อม“อืม เข้าใจแล้ว เตรียมห้องพักให้พวกเราที”ฉินเฉาโบกมือแล้วกล่าว“ครับ”กัปตันสั่งการลงไปทันทีเมื่อเฉิงอิงและเจิ้งซือฉีที่เพิ่งตื่นขึ้นมาได้เห็นเหตุการณ์นี้เข้า พวกเธอก็รู้สึกสับสนขึ้นมาทำไมกัปตันเรือถึงได้เรียกฉินเฉาว่าผู้นำตระกูลล่ะ?“เรือลำนี้เป็นธุรกิจของตระกูลอันชิงในประเทศญี่ปุ่น…..”เฉิงอิ
