ท์มือถือออกมากดโทรออกหาอันชิงไป่อิง“ท่านผู้นำตระกูล… ทำไมถึงไม่ติดต่อฉันมาตั้งนาน…. ลืมฉันไปแล้วงั้นเหรอ”ทันทีที่ปลายสายกดรับสาย เสียงของอันชิงไป่อิงก็ดังออกมาฉินเฉาขมวดคิ้ว นางจิ้งจอกตนนี้พูดจากับผู้นำตระกูลได้ไม่สุภาพเอาเสียเลยอย่างไรก็ตามเขาถูกผู้หญิงคนนี้กินเข้าไปตั้งแต่วันแรกที่เป็นผู้นำตระกูล“อย่ามีปัญหานักเลย ฉันมีธุระ เธอใช้โทรศัพท์ของเธอค้นหาตำแหน่งที่อยู่ของฉันที จากนั้นก็บอกฉันว่าท่าเรือที่ใกล้ที่สุดอยู่ที่ไหนพวกเราจะต้องออกเดินทางด้วยเรือ”“นี่…..”ดูเหมือนว่าอันชิงไป่อิงจะสั่งการอะไรบางอย่างกับคนที่อยู่ข้าง ๆจากนั้นเสียงของเธอก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง“ท่านผู้นำตระกูล ท่าเรือที่อยู่ใกล้ท่านมากที่สุดคือท่าเรือบัลติมอร์ที่นั่นมีเรือสำราญของบริษัทเราที่ชื่อว่าพริ้นเซสอันชิง และกำลังจะออกเดินเรือภายในสิบนาทีนี้ ถ้าหากท่านขับรถไป จากตำแหน่งของท่านจะใช้เวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วโมง ฉันจะให้เรือสำราญรอท่านก่อนค่ะ”“อืม แต่ศุลกากรอาจจะไม่ยอมให้พวกเราได้ขึ้นเรือ”“เอ๋? ทำไมศุลกากรถึงต้องขวางทางท่านผู้นำด้วยล่ะคะ?”“ฮึ ๆ เพราะว่าฉันไปชิงตัวสาวสวยมาจากรัฐบาลสหรัฐฯ น่ะสิพวกมันถึงไม่ยอมให้ฉันออกไป”คำพูดหยอกล้อของฉินเฉาทำให้เจิ้งซือฉีที่นั่งอยู่เบาะหลังหน้าแดงอย่างงดงาม“ฮิ ๆ เรื่องนี้… ไม่มีปัญหาค่ะ เรือสำราญเป็นของผู้นำตระกูลอยู่แล้ว เมื่อท่านอยู่บนเรือสำราญก็เท่ากับว่าท่านอยู่ในบ้านของท่านเอง
