้น ฉันจะร่วมมือกับพวกเธอ และจะต้องพาตัวดร.เจิ้งซือฉีกลับมาให้ได้”“แต่ฉันยังไม่มีแผนการที่แน่นอนเลย”เฉิงอิงค่อนข้างที่จะกังวล “ถ้าหากวันพรุ่งนี้พวกเราพาตัวดร.เจิ้งซือฉีออกมาได้แล้ว พวกเราควรจะพาเธอไปส่งที่ไหน?”“สถานทูต”หลิวอ้ายกัวกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ขอแค่ส่งตัวให้สถานทูตเท่านั้นจากนั้นคนของสถานทูตจะทำเรื่องให้พวกเธอได้กลับบ้านเกิดเอง”“เรื่องนี้จะไม่ทำให้เกิดข้อพิพาทระหว่างประเทศขึ้นใช่มั้ย?”“จะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไงล่ะ!”หลิวอ้ายกัวหัวเราะออกมา “ดร.เจิ้งซือฉีเป็นคนในประเทศของเราพวกเรามารับตัวคนของประเทศเราแล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับพวกสหรัฐฯ! ยิ่งไปกว่านั้น ถึงแม้ว่าพวกนั้นจะชอบส่งเสียงดังเอะอะโวยวายว่าฝึกทหารมา แต่พวกมันจะกล้าจู่โจมประเทศจีนจริง ๆ งั้นเหรอ?”เขากล่าวอย่างเย้ยหยัน “ถ้าหากพวกมันต้องการที่จะต่อสู้จริง ๆ ก็จะต้องเตรียมพร้อมที่จะยอมมอบเมืองทุกเมืองที่อยู่ตามแนวชายฝั่งมากองกำลังของประเทศจีนไม่ได้เคี้ยวกันลงได้ง่าย ๆ สหรัฐอเมริกาเป็นประเทศที่พึ่งพาเทคโนโลยี ถ้าหากทั้งสองฝ่ายเข้าสู่สงคราม จะต้องเปิดฉากด้วยดาวเทียมอย่างแน่นอน แต่ถ้าสหรัฐฯ ไม่มีดาวเทียม ขีปนาวุธของพวกมันก็จะเหมือนกับคนตาบอด กลับกันถ้าหากพวกเราไม่มีดาวเทียมบ้าง โอ้ แม้แต่วิศวกรทางการทหารก็สามารถปล่อยขีปนาวุธให้ไปตกในสหรัฐฯ ได้โดยมีระยะห่างไม่เกินสองกิโลเมตร ถ้าหากพวกมันคิดจะต่อสู้ พวกมันก็จะได้ชดใช้อย่างแสนสาหัส”“ทำไ
