เปิดหน้าต่างที่อยู่ใกล้ ๆ และกระโดดออกไปเขาดูเหมือนกับวิหคสีดำขนาดยักษ์บนท้องฟ้าในยามค˹าคืนอีกครั้งเขากระโจนลงไปบนหลังคาที่อยู่ใกล้ ๆ กับอาคารจัดการปราชุม“ที่นี่คงจะโอเคแล้ว”ฉินเฉากำลังจะปล่อยตัวเฉิงอิง แต่ทันใดนั้นความตื่นตัวก็พุ่งผ่านวาบมาในหัวใจของเขา ส่งผลให้เขาก้าวถอยหลังไปทันทีปัง!ซีเมนต์บนพื้นที่เขายืนอยู่เมื่อสักครู่นี้เกิดระเบิดอย่างกะทันหันมีลูกกระสุนฝังอยู่ในนั้นฉินเฉาประหลาดใจมาก เฉิงอิงที่อยู่บนหลังของเขาก็อุทานออกมาเช่นกัน“ปืนเก็บเสียง!”ทั้งคู่เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกัน ทันใดนั้นฝั่งตรงข้ามก็มีเงาของคนคนหนึ่งเดินออกมาท่ามกลางความมืดมิดร่างนั้นถือปืนไรเฟิลด้วยมือเดียว ในขณะที่มืออีกข้างถือปืนเก็บเสียงเอาไว้และจ่อมันไปยังฉินเฉา เขาสวมแว่นกันแดดบนใบหน้า จึงทำให้มองไม่เห็นหน้าของเขาในคืนที่มืดสนิทแบบนี้ได้“เป็นนินจาที่ญี่ปุ่นส่งมาจัดการกับเจิ้งซือฉีอีกแล้วงั้นเหรอ”ผมของชายคนนี้ยุ่งเหยิงเล็กน้อย เขาสวมเสื้อโค้ตสีดำและคาบบุหรี่เอาไว้ในปาก “กระโดดมาไกลแบบนั้นคงจะทำให้พวกนายลำบากน่าดู แต่ที่นี่จะเป็นจุดจบของพวกนาย”เมื่อพูดเช่นนั้น ชายคนนี้ก็ยิงปืนเก็บเสียงใส่ฉินเฉาอีกนัดหนึ่งถึงแม้ว่าฉินเฉาจะไม่กลัวลูกกระสุน แต่เขาก็กลัวว่าเฉิงอิงที่อยู่บนหลังจะได้รับบาดเจ็บไปด้วยดังนั้นในขณะที่ชายคนนี้กำลังหยิบปืนขึ้นมา เขาก็พุ่งออกไปปรากฏตัวอยู่อีกด้านเพื่อหลบลูกกระสุนแต่ชายคนนี้ไม่หันหน้าไปมองแ
