ิงอิงและชายสวมแว่นกันแดดตกตะลึงไม่ใช่แล้ว เสียงลูกกระสุนที่กระทบร่างกายของมนุษย์ไม่ควรจะเป็นเสียงแบบนั้น!“ต้องยอมรับว่านายยิงปืนได้แม่นมาก”ฉินเฉาที่กำลังแบกเฉิงอิงเอาไว้ กล่าวกับชายที่สวมแว่นกันแดด“แต่ถ้านายคิดว่าจะทำร้ายฉันด้วยลูกกระสุนได้ นายคิดผิดแล้ว”“ปีศาจตัวน้อยพูดภาษาจีนเก่งจริง ๆ”ชายที่สวมแว่นกันแดดยิ้มออกมา “สวมเสื้อกันกระสุนเสียด้วย ไม่คิดเลยว่านินจาจะใช้สิ่งของที่ทันสมัยแบบนี้ ฉันใช้ลูกกระสุนทำร้ายนายไม่ได้ แต่ฉันจะลองดูว่าชุดเกราะของนายจะสามารถกันคมมีดของฉันได้หรือเปล่า”เมื่อกล่าวดังนั้น ชายที่สวมแว่นกันแดดก็ทิ้งปืนและหยิบมีดสั้นสองเล่มออกมาจากหน้าอก ก่อนที่จะพุ่งเข้าไปหาฉินเฉาอย่างโหดเหี้ยมเฉิงอิงรู้สึกแปลกใจอยู่เช่นกัน เธอคิดในใจว่าฉินเฉาไม่ได้สวมเสื้อกันกระสุนสักหน่อย? หรือว่านี่จะเป็นผลมาจากชุดปฏิบัติการพิเศษ?หรือว่าลูกกระสุนของชายคนนี้จะไม่มีพลังเอง มันก็เลยทำอันตรายใด ๆต่อฉินเฉาไม่ได้“เข้ามาเลย!”ฉินเฉาไม่หลบซ่อน เขายืนนิ่งและรอคอยให้ชายผู้สวมแว่นกันแดดกระโจนเข้ามาชายผู้สวมแว่นกันแดดตวัดมีดสั้นทั้งสองเล่มอย่างรวดเร็วและรุนแรง ราวกับเขี้ยวของงูพิษที่พุ่งเข้ามากัดฉินเฉาถึงแม้ว่าฉินเฉาจะแบกเฉิงอิงอยู่ แต่เฉิงอิงก็เกาะเขาแน่นราวกับเป็นปลาหมึกจนไม่ต้องการความช่วยเหลือจากมือทั้งสองข้างของฉินเฉายิ่งไปกว่านั้น หากจะจัดการกับคนคนนี้ ฉินเฉารู้สึกว่าเขาไม่สามารถเป็นฝ่ายเริ่มล
