“โอเค ๆ ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไปด้วยกัน แต่อย่ามาเป็นตัวถ่วงฉันล่ะ”ฉินเฉาต้องตกลงกับเจ้าหน้าที่คนนี้เสียก่อน“นายล้อเล่นงั้นเหรอ”เฉิงอิงกลอกตาใส่ฉินเฉา “ฉันก็เป็นสายลับที่เก่งกาจของหน่วยที่เจ็ดเหมือนกัน โอเคมั้ย? การลาดตระเวนสำหรับฉันเป็นงานที่จำเป็นอยู่แล้ว”“ถ้าอย่างนั้นก็ดี”ฉินเฉาพยักหน้า แล้วจึงเอ่ยถามขึ้นมา“พวกเราจะไปกันตอนไหนล่ะ?”“ตอนนี้ยังเร็วเกินไป พวกเราจะไปตอนเที่ยงคืน”“เที่ยงคืน…..”ฉินเฉามองนาฬิกาบนผนัง “ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว แต่ฉันยังมีข้อสงสัยอยู่หนึ่งเรื่อง ถ้าหากพวกเราออกไปจากโรงแรมตอนเที่ยงคืนจะต้องดูน่าสงสัยอย่างแน่นอน พวกเราอาจจะต้องเบี่ยงเบนความสนใจกันอีกครั้ง”“ปัญหานี้ ฉันก็กำลังคิดอยู่ว่าควรจะทำยังไงดี…..”เฉิงอิงขมวดคิ้วและไตร่ตรองสักครู่ “ตามแผนการของฉัน ฉันจะไปบาร์กับนายก่อน จากนั้นก็แอบออกไปจากพื้นที่ตรงนั้นอย่างเงียบ ๆและไปยังสถานที่จัดการปราชุม…..”“มันจะยุ่งยากเกินไป”ฉินเฉาโบกมือ “ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีที่ยุ่งยากแบบนั้นหรอก ฉันจะพาเธอออกไปเอง รับประกันได้มั้ยล่ะว่าแม้แต่พระเจ้าก็จะไม่เห็นผี?”“โอ้?”เฉิงอิงรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก “นายจะพาฉันออกไปได้ยังไงล่ะ?”“ฉันขอเก็บเป็นความลับเอาไว้ก่อน เมื่อถึงเวลาเธอจะได้รู้เอง”ฉินเฉาฉีกยิ้ม จากนั้นสายตาที่ทำให้ผู้หญิงโมโหก็กวาดมองเฉิงอิงราวกับกำลังกินไอศกรีมอีกครั้ง“แต่ตอนนี้… เธอไม่คิดที่จะไปใส่เสื้อผ้างั้นเหรอ? ฉัน
