บฉัน ฉันจะร้องเรียนพวกนาย!”ความโกรธในใจของลีอึนโฮเพิ่มสูงขึ้น “ของชิ้นนี้มันไม่ใช่ของฉัน!พวกนายกำลังใส่ความฉัน! นี่เป็นการใส่ความ!”“พวกเราไม่จำเป็นที่จะต้องใส่ความคุณ ถ้าหากมีอะไรก็ไปพูดกันที่หน่วยงาน”เวย์นไม่ได้ใส่ใจคำพูดของอีกฝ่าย เขาเห็นคนแบบนี้มานักต่อนักแล้ว“พาตัวเขาออกไป”“เวย์น พวกเรายังไม่พบกระเป๋าสตางค์ของนายเลย”หลังจากที่เห็นว่าลีอึนโฮถูกส่งตัวออกไปแล้ว เพื่อนร่วมงานที่อยู่ใกล้ ๆ ก็รีบเอ่ยเตือนเวย์น“โอ้ จริงสิ ฉันเพิ่งจะได้รับเงินเดือนของเดือนนี้มาเอง ไอ้สารเลวคนไหนที่เป็นคนขโมยไป!”เวย์นกำลังจะลงมือค้นหาต่อไป แต่ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่ามีอะไรหนัก ๆ ถ่วงอยู่ที่กระเป๋าเสื้อข้างขวาเขาจึงอดไม่ได้ที่จะเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าข้างขวาของชุดสูทสัมผัสนี้ บัดซบเอ๊ย หยดเหงื่อเย็น ๆ ไหลลงมาเวย์นหยิบกระเป๋าสตางค์ของตัวเองออกมา และมองหนังสือรับรองการเป็น FBI ที่อยู่ด้านบนด้วยความสับสน“นายทำได้นี่ เวย์น!”ทันใดนั้นเพื่อนร่วมงานของเขาก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้พลางเอื้อมมือไปตบหลังของเวยน์อย่างแรง “ฉันว่าแล้ว นายเป็นถึงFBI เป็นไปได้ยังไงที่จะถูกขโมยกระเป๋าสตางค์ ที่แท้นี่ก็เป็นละครฉากหนึ่งที่นายคิดขึ้นมา ไม่เลวเลย ทำให้สายลับถูกจับไปได้หนึ่งคน เบื้องบนจะต้องชมเชยนายแน่นอน ไม่คิดเลยว่าเด็กอย่างนายจะมีวิธีที่ชาญฉลาดแบบนี้!”“ฮ่า ๆ ๆ …..”เวย์นหัวเราะอย่างเก้อเขินเขารู้สึกสับสนเล็กน้อยกระเป๋าสต
