ู้ หยางจื่อจึงถูกเหวี่ยงแขนให้ถอยออกไป“อย่ามายุ่ง นี่คือเรื่องของฉันกับมัน!”“โจวซูปิน ปล่อยเขาซะ นายบ้าไปแล้วหรือไง!”เฉิงอิงยื่นมือออกไปดึงโจวซูปินเอาไว้ แต่ก็หยุดผู้ชายคนนี้เอาไว้ไม่ได้“หยางจื่อ รบกวนนายล็อกประตูให้ที”ฉินเฉายังคงมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า เขากล่าวกับหยางจื่ออย่างสุภาพ “ฉันมีเรื่องที่จะต้องคุยกับบอดี้การ์ดของฉัน”“พะ พวกนายอย่าใจร้อนกันนักเลย”หยางจื่อกลัวว่าจะเกิดเรื่องใหญ่ถ้าหากเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมา ทุกคนก็ไม่สามารถที่จะชดใช้ได้!ถ้าหากเบื้องบนโกรธขึ้นมา พวกเขาก็ถึงคราวต้องจบสิ้นแล้ว“วางใจเถอะ ฉันรู้ตัวเองดี”ฉินเฉามองหน้าหยางจื่อหยางจื่อไม่มีทางเลือก เขาเดินไปล็อกประตูห้อง และภาวนาให้ตัวซับเสียงของห้องนี้ใช้งานได้ดี“ถ้าหากนายไม่อยากตกอยู่ในอันตราย ก็ปล่อยมือของนายซะ”ฉินเฉากล่าว และส่งยิ้มให้โจวซูปิน“นายขู่ฉันเหรอ?”โจวซูปินหัวเราะเยาะ “นายขู่ฉันได้หรือไง?”“ถ้าหากไม่เชื่อ ฉันก็จะทำให้นายได้รู้”ฉินเฉากล่าวด้วยเสียงอันเย็นเยียบ“พวกนายสองคนใจเย็น ๆ กันก่อนได้มั้ย!”เฉิงอิงที่อยู่ข้าง ๆ กล่าวด้วยความกังวล “ถึงทำแบบนี้ไป ก็มีแต่จะทำให้เกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นเท่านั้น!”“ฉันใจเย็นมากแล้ว”ฉินเฉาหันไปพูดกับเธอ “มีแต่แฟนของเธอที่ขี้หึงมากเกินไป เธอเองก็เห็นแล้วว่าเขาเป็นคนเริ่มก่อน ส่วนฉันเป็นผู้บริสุทธิ์”ผู้บริสุทธิ์อะไร เมื่อกี้นี้นายไม่ได้ลูบขาของฉันอยู่หรือไง!เฉิงอิงกลอกตาใส่ ก่อนที่
